Dat E. Borgman elementen van het traditionele kloosterleven naar voor schuift m.b.t. het probleem van het 'centrum van de tijd' verwondert mij niet.
Ook ik, en allicht velen met mij, ademen telkens weer die andere wereld in wanneer ik door de poort van het klooster stap. Waar ik vroeger de wereld van het klooster als vreemd zou durven bestempeld hebben, lijkt deze steeds levens-échter te worden.
Al eens met de paters aan tafel gezeten?
Waar wij ons 'thuis' dag-in-dag-uit aan tafel haasten en ons in onze borden storten, volstaan die luttele seconden van stilte en gebed voor het vastnemen van je bestek, om al waar je mee bezig was van je af te leggen en je nu helemaal te concentreren op de maaltijd en de gezelligheid ervan.

Trouwens, wat is haast eigenlijk?
Het betekent dat je met je hoofd al op je werk zit terwijl je nog aan 't afruimen bent. Of: hoe kan je genieten van het schrijven van een brief als je ondertussen al met het poetsen van de slaapkamers in je hoofd zit? En als je dan aan 't poetsen bent, dan raak je lekker onder stoom bij de gedachte dat je seffens het journaal op TV niet mag missen.
Ja, dan worden opruimen en poetsen vermoeiend -dan wordt het schrijven van een brief vervelend- dan val je zo moe in je zetel dat de beelden die op je afkomen beangstigend en ontmoedigend hun werk doen.

Nee hoor, genieten -het échte leven- begint daar waar je enkel bezig bent met datgene wat je aan 't doen bent. Als je in de wagen stapt, hou je dan bezig met het autorijden in al zijn aspecten weliswaar, maar wind je niet op over het eten dat je nog op tafel moet toveren tegen 18 uur. Anders windt de auto die voor je stil staat je ook meteen op.

We moeten eigenlijk niet verbaasd zijn dat God niet meer 'gezien' wordt in zo'n wereld.

Wat een contrast met de manier waarop men omgaat met de tijd in de abdij.
Of Lourdes: drukte alom, en toch... de omgekeerde wereld. In Lourdes zie je boven de miserie uit, de blijheid, de hoop, de vastberadenheid, het geloof...
Wordt in Lourdes niet alles op een rijtje gezet en wordt het daardoor niet een plaats waar hemel en aarde mekaar teervol raken?
Een beetje Rijk Gods?

En wat met Jezus van Nazareth?

Laat Jezus voor wat ie is... want dat is heel wat!
Hij zet op een scherpe en uitdagende wijze de elementen van het maatschappelijke en religieuze bestel op een rij: de mens en zijn wereld zijn in haar diepste wortels goed -daarom schrijf je niemand of niks af.
Daarom kan je steeds blijven vergeven en opnieuw beginnen. De 'goedheid' is de enige, fundamentele zekerheid.

En dan kom je bij God uit.

Want vertellen de auteurs van Genesis ons niet hetzelfde?
Het kan niet anders: die Jezus moet wel de zoon van die Schepper uit Genesis zijn. Het kan niet anders dan dat hij de zoon van de Bevrijder uit Exodus e.v. is.