A.M. Van de Walle, Heverlee	TEGELIJKERTIJD GEKKE TANTE - ROOS MAES -
	Ik heb een tante in Nigeria. Dat is niets speciaals ware het niet dat die tante erg speciaal is. Haar levensverhaal klinkt als een sprookje. Ze vertrok jaren geleden als lekenhelpster naar Congo om les te geven aan de ‘zwartjes’. Ze onderwees hen in de vaderlandse, zeg maar Belgische geschiedenis. Ze leerde hen over sneeuw in de winter. De prenten in de schoolboekjes toonden vaders die uit gaan werken en moeders aan de haard. Ze voedde de kinderen op tot vervreemding. Daarom ging ze zelf opvoedkunde studeren in Kinshasa. Om nieuwe leerboeken te maken. Want wat voor zin heeft het de vier seizoenen te kennen in een land waar regen of geen regen het verschil maken tussen leven en geen leven?

En toen leerde ze daar een mooie zwarte man kennen, een politiek vluchteling uit Biafra. Ze trouwden en kregen vele kinderen. Wel tien, allemaal kinderen van die grote familie waarin ze trouwde. Eén kind kreeg ze van haarzelf en haar man.

Bij de dood van zijn vader nam haar man, als oudste, de verantwoordelijkheid voor de hele familie op zich. Dus gingen ze in Nigeria wonen. En daar begint ze haar droom pas echt te realiseren. Ze wil jonge mensen opleiden tot kleuterleidsters en onderwijzers. Ze ziet het deficit van het officiële onderwijs waar iemand slaagt omdat zijn vader genoeg geld heeft om steekpenningen te betalen. Ze leeft in een land waar iemand carrière maakt met het geld van anderen, waar iemand als belangrijk beschouwd wordt omdat hij sluw genoeg is om een ander om de tuin te leiden. Corruptie is de norm.

Dus begint ze haar eigen school. Ze start met één kleuterklasje. Nu staat er een gebouw, met 12 klassen, een bibliotheek voor de kinderen , een speelplaats. Ouders vragen een middelbare school. Maar tante zegt categoriek nee. Ze heeft een keuze gemaakt en die wil ze doorzetten: Zoveel mogelijk kinderen een degelijke basisvorming en zelfvertrouwen geven. Ouders doen mee, moeten zelf schoolgeld betalen, maar de solidariteit is groot. Ouders, leerkrachten, weldoeners, directie, ze werken allemaal samen. Ze vinden vreugde in de samenwerking. Dat maakt nieuwe projecten mogelijk. Nu zijn enkele gedreven leerkrachten, aangemoedigd door een paar ouders, een kippenkwekerij begonnen naast de school. Een groep jonge mensen zonder speciale opleiding en zonder werk runt de zaak. Ze geven de kinderen een kans om iets bij te leren, en voor de school is het een bijkomende bron van inkomsten om te overleven.

Wie mijn tante ziet, vindt haar zeker heel gewoon. Ze gaat al naar de zeventig maar leeft met de gedrevenheid van een idealistische twintiger. Juist dat maakt haar zo speciaal. Mijn tante heeft een droom. Niet zo maar even een zot gedacht, een leuke inval of een creatieve idee. Neen, mijn tante heeft echt een droom die haar doet leven. En die droom krijgt levenskracht, telkens opnieuw, vanuit de verontwaardiging.

Nu denkt ze eraan om computerinitiatie op te nemen in het leerprogramma van haar school.

De wereld van CNN, internet, interspace kent geen grenzen. De brains achter deze technologie maken zich geen zorgen over het effect op jongeren die geen toegang krijgen tot die éénwordende wereld. Ze weten niet hoe frustrerend het voor hen is heel die wereld te zien en er niet bij te horen. Dus denkt tante eraan ‘haar’ kinderen de handigheid en het inzicht bij te brengen om hun rol in die wereld mee te spelen. Liefst mét computer.

Moet dat nu echt? vragen anderen zich af. Tante zelf kan ermee lachen. "Wat me soms doet uitproesten is het gekke van zo’n dromen. Maar ik ervaar telkens weer dat God van zo’n situaties houdt en ons steeds weer met verwondering en bewondering verrast!"

Dat is de andere kracht van de droom die haar doet leven. God als haar bondgenoot.

Soms wou ik dat ze uit Nigeria terugkwam. En God met haar mee.

Reageren op bovenstaand artikel kan door onderstaand formulier in te vullen en op de knop verzenden te klikken.
Indien gewenst, wordt uw reactie anoniem op de website geplaatst (als u het vakje "Graag anoniem" aankruist). We vragen wel je bekend te maken aan de TGL-redactie door het vak "Naam" in te vullen.