Tegelijkertijd (2000/4) - Vriendschap on line (Roos Maes)

A.M. Van de Walle, Heverlee

TEGELIJKERTIJD

VRIENDSCHAP ON LINE

- ROOS MAES -

De nieuwste communicatiemiddelen moeten toegankelijk zijn voor iedereen. Zo luidt één van de conclusies van de jongste bijeenkomst van de acht rijkste landen in Japan.

Ik zucht even, heel diep, en vraag me af of die toppolitici wel beseffen hoe de wereld eruit ziet.

Ik zie ons nog zitten op het terras van ons gastverblijf. Op bezoek in Mbuyi Mayi, Congo. Ik en mijn vriendin. De hele dag zijn onheilspellende donderwolken over de stad losgebarsten. De straten zijn tot één grote modderstroom herleid. Binnen in huis kunnen we niets uitrichten. We verlangen naar een glas lekker fris water. Geen sprake van, want de koelkast staat al warm te worden. We willen water koken voor een kop oploskoffie: de elektrische plaat werkt niet. Lezen dan maar? Onmogelijk, want om zes uur ‘s avonds is het gegarandeerd pikdonker en nergens in huis is een petroleumlamp te vinden. Een wandelingetje maken? Vergeet het, één en al modder en bovendien te onveilig voor twee blanke vrouwen in onverlichte straten.

De hele stad ligt plat: geen water, geen elektriciteit. Technisch defect aan de machines op de stuwdam, motoren geblokkeerd door de modderstromen. Dat heeft zo enkele etmalen geduurd. In onze wijk niet zo lang. De missieprocure ligt vlakbij en stelt eigen generatoren in werking. Vandaar… Wie dicht bij de paters woont kan van geluk spreken. Of die anderen, in de diamantwijk, die redden het ook heel goed.

De nieuwste communicatietechnologie moet toegankelijk zijn voor iedereen. Het is een zeer edel principe. Ik betwijfel echter of het ooit gerealiseerd zal worden. Ik zie het nog niet zo snel gebeuren: elke Afrikaan zijn personal computer. Misschien wel sommige Afrikanen in Brussel of New York, maar in Mbuyi Mayi? Ik zou het hen trouwens niet aanraden. Ik vind al die technologie eerder een verarming dan een verrijking. Het is een dubieuze stelling, ik weet het. Ik heb gemakkelijk schrijven op mijn pc. Ik heb de mogelijkheid om met heel de wereld te communiceren – de virtuele wereld van internet wel te verstaan. Ik kan surfen zo ver als ik wil, zoveel als ik wil en zo lang als ik wil. Via de virtuele snelweg ben ik direct on line met mijn vrienden aan de andere kant van de wereld.

Maar die vrienden moet je natuurlijk hebben. Of je die vriendschap opbouwt via email conversaties, dat betwijfel ik. Er zit iets eenzaams in die communicatie. Ik kan mij in gedachten verbonden voelen met die mens aan de overkant van de grote oceaan. Hij kan virtueel heel dichtbij zijn. Hij kan misschien in woorden intikken wat hij op dat moment ziet, ruikt, voelt. Maar hij is er niet echt. Ik voel de warmte van zijn lichaam niet, ik zie de verliefdheid niet in zijn ogen. Zijn stem kan mij niet ontroeren, zijn geur mij niet bedwelmen.

Er zijn mensen die zelfs een liefdesrelatie aangaan via Internet. Daar begrijp ik nu niets van. Het lijkt me best leuk een boeiend en uitdagend gesprek on line te voeren. Ik kan me voorstellen dat er een hechte band groeit, dat er iets als een love story ontstaat. Maar of dat allemaal blijft duren? Bij mij is zo’n virtuele relatie gegarandeerd een kort leven beschoren.

Ik hou van taal en woorden kunnen mij beroeren. Een woordenspel, gekscherend of zelfs ruziënd is wel mijn eigen vorm van communicatie. Maar geef er mij de andere sensaties alstublieft bij. Het geschater van de lach, een subtiel parfum, een veelzeggende blik, een kwinkslag in de stem, een troostende arm om mijn schouder.

Ik gun elke aardbewoner een pc én een draadloze telefoon. Maar als daardoor de rijkdom van de menselijke ontmoeting verschraalt, dan mogen ze van mij al hun technologische snufjes houden.

Dan zit ik liever zonder water, zonder elektriciteit, zonder radio, zonder telefoon ergens op een terras in Mbuyi Mayi naar de sterren te staren. Zonder woorden, mijn vriendin naast mij.

Reageren op bovenstaand artikel kan door onderstaand formulier in te vullen en op de knop verzenden te klikken.
Indien gewenst, wordt uw reactie anoniem op de website geplaatst (als u het vakje "Graag anoniem" aankruist). We vragen wel je bekend te maken aan de TGL-redactie door het vak "Naam" in te vullen.