Een andere ervaring: In een heel moeilijke periode in mijn leven met veel zorg om een dierbaar mens in wiens leven een groot onheil gekomen was, fietste ik langs de Schorteldoeksesteeg en de Bisschopsweg. Die namen betekenen veel voor me: ik zie er de combinatie in van keuken en kerk in mijn leven. Ik was op weg naar 'mijn' verborgen plek in een bos. Ik denk dat het voor alle mensen belangrijk is om zo'n plek te hebben om even te zitten en op verhaal te komen. Op míjn plek staat een bankje in het groen onder de bomen dat vanaf het fietspad niet gezien kan worden. Het is een heilige plaats geworden, een plek voor meditatie en voor onuitgesproken gebeden. Ik heb daar, zo word ik mij nu bewust, vaak zitten roepen tot God, zelfs zonder aan Hem te denken. Op dat moment was ik verdrietig en stuurloos. Het was half oktober. Opeens zag ik vlakbij enkele rijpe bramen hangen, de laatste van dat jaar. Ik heb de bramen geplukt en opgegeten en voor mijn gevoel kreeg ik op dat moment kracht 'van boven'. Ik kon weer verder, ik wist weer wat mij te doen stond. Met een verlicht gemoed fietste ik naar huis. Later associeerde ik deze ervaring met een verhaal uit het Oude Testament dat mij erg dierbaar is, uit het eerste boek Koningen, hoofdstuk 19: De profeet Elia is ten einde raad. Koningin Izebel wil hem doden. Hij vlucht de woestijn in. Hij gaat zitten onder een bremstruik en is zo moedeloos dat hij maar liever dood wil. Dan gaat hij liggen slapen onder de struik. Doch zie, daar raakte een engel hem aan en zei tot hem: 'Sta op, eet'. Toen hij rondzag was daar, aan zijn hoofdeinde, een koek op gloeiende stenen gebakken en een kruik water. Ik word weer ontroerd nu ik deze woorden overschrijf. Elia krijgt niet meteen nieuwe kracht, hij eet en drinkt en gaat weer liggen. Doch wederom, ten tweeden male, raakte de engel des Heren hem aan en zeide 'Sta op, eet, want de reis zou voor u te ver zijn'. Toen stond hij op, at en dronk en ging door de kracht van die spijs veertig dagen en veertig nachten tot aan het gebergte Gods, Horeb. En daar openbaart God zich aan hem. Ik wil mijzelf uiteraard niet met de profeet Elia vergelijken, maar voor mijn gevoel had ik wel een vergelijkbare ervaring - alweer: achteraf gezien! Voor mij werd de bremstruik een braamstruik, misschien zelfs zoiets als de brandende braamstruik uit Exodus 3 waar Mozes God ontmoette. Dat handjevol bramen die ik zo onverwacht zag, alsof ze mij door 'een engel' werden aangereikt, gaf mij kracht voor mijn levensreis, die op dat moment 'te ver', te moeilijk, voor mij was. Het gaf mij kracht om een ander op te vangen - en mijzelf.