Omhels, omgeef mij,
allerliefste Wezen,
diepte van mijn zijn,
God!

Door haat en kwaad ben ik omringd
en weet geen uitweg meer:
de rust is mij ontnomen
nergens vind ik onderkomen,
in mijn diepste zelf is het nacht geworden,
overmacht.

Maar in dat bange donker
sluimert Gij, mijn God
en wiegt Gij mij…

Gij maakt mij
vrij
van vrees.

Dag na dag stoot ik op leugen, valse woorden,
niemand die van mij nog weten wil:
ik ben geheel vergeten.
Aarzelend en angstig kijk ik om me heen,
schuw ben ik geworden
voor mijn eigen schaduw.

De mensen gaan voortaan voorbij
aan mij,
alleen belust
op winst en op wat zij eindeloos betwisten,
alleen bewust
van eigen bezigheden.

Steeds verder weggedreven
en alleen gebleven ben ik.
Gij
hebt weet gekregen
van mijn tranen,
Gij proeft ze één na één.

Ik zoek alleen nog U,
beluister U.
Uw zwijgen,
helend zacht in mij,
doet mij naar mijn eigen diepten neigen
en geen angst die nog kan blijven.

Geen mens kan mij nog raken,
dit leven kan alleen nog maken
dat ik mij naar U begeef,
mij helemaal uit handen geef,
want Gij hebt mij voor altijd vrij
gemaakt van dood en ondergang.

Ik zal in angst niet ondergaan
mijn voet niet stoten aan een steen
van bitterheid,
omdat ik wandel
in dat onmetelijke Licht
van Uw helend en genezend Aangezicht.