Binnen jeugdpastoraal belichte we ‘kerk’ niet als gebouw waar wekelijks één keer moet naartoe gegaan worden. Wij zetten kerk in het perspectief van het vormen van gemeenschap waarbinnen alle ruimte is voor het zoeken en waarbinnen soms ook echt gevonden wordt. Heel ongedwongen laten we het zoekende gedeelte erg groot zijn. Dat zoeken op zich kan al vreselijk veel deugd doen, al wat het maar omdat het geen solitaire aangelegenheid meer is. In confrontatie met mensen, vind je jezelf… Doorheen praten, overwegen, inzien, herzien, aftasten, uitproberen ontstaan wonderlijke dingen. Doorheen allerhande activiteiten kan zoekend geloven ook handen en voeten krijgen. Jongeren nodigen andere jongeren uit om mee te zoek. Samen onvoorwaardelijk dingen doen, doet deugd! Je komt bondgenoten op het spoor. Zo vertelde Peter in één van onze gesprekken dat hij tijdens de godsdienstlessen op school vaak een onbehaaglijk gevoel had. Heftige protesterende reacties van de medeleerlingen op al wat de leraar te vertellen had, waren de oorzaak. Peter vroeg zich af of de leerlingen die echt zo meenden of dat zij dat eerder deden vanuit stoerdoenerij of als mascarade. Hij voelde immers echt wel wat voor wat die leraar te vertellen had. Hij voelde zich een vreemde eend in de bijt. Tijdens ons gesprek voelde Peter zich opgelucht. Hij had bondgenoten gevonden; mensen die het ook allemaal echt de moeite waard vinden. Zijn zelfde-soort-gevoel was doorbroken.