Al vele jaren proberen we buitenlandse studenten goed te onthalen. Voor ons gezin was dit een hele verrijking. Een groot deel van hen keerden terug naar hun land en werken er hard. Anderen keren niet terug… en/of we ontdekten dat hun ‘komen studeren’ de springplank vormde om uit hun land weg te geraken. Via de media worden we overspoeld met schrijnende beelden - van kinderen, woningen, wegen… - uit die landen die ons tonen dat er werk te over is voor leraars, dokters, ingenieurs, verpleegsters. Als wij die hooggeschoolde immigranten en vluchtelingen gastvrij ontvangen... met wie zijn we dan solidair? Helpt hun vlucht naar de westerse wereld hun achtergebleven volk een stap verder? Laten we hopen: wie weet ergens wél, maar voor mij blijft het toch een gewetensvraag. Iemand die uit Congo terugkwam zei me dat de achtergelatenen inderdaad klagen dat het vooral de rijken zijn die kunnen vluchten. Water dat wegvloeit uit de woestijn? Waarheen? Deze ochtend lees ik in de krant de bedenkingen van de Servische docente Nederlands Jelica Novakovic. Belgrado staat in rep en roer na de verkiezingen. Tussendoor verzucht ze: "Waarom verkozen zovelen de emigratie boven de moeizame strijd voor verbeteringen in eigen land?"