Maatschappelijke verschuivingen (de groeiende welvarende middengroepen) en culturele veranderingen (zoals individualisering) doen de vraag naar de vormgeving van de solidariteit stellen. Armen vormen in de welvaartssamenleving een politiek en economisch weinig invloedrijke minderheid. Daarom is een verbondenheid van niet-armen met hen des te meer noodzakelijk om ook structureel solidariteit in onze samenleving verankerd te houden. In de kerkelijke campagne tegen verarming en verrijking wordt geprobeerd om vanuit de geloofstraditie, maar appellerend op bredere noties van rechtvaardigheid hieraan vorm te geven. Essentieel daarbij is het signaleren en het zichtbaar maken van armoede. Op basis hiervan kan met getroffenen zelf en andere zaakwaarnemers opgekomen worden voor een samenleving met een volwaardige plaats voor iedereen. Want ieder mens telt.