In confrontatie met onrecht wordt verontwaardiging geboren. Een ‘heilige onrust’ wordt de drijvende kracht. Energie komt vrij en zet in beweging. Solidariteit wordt concreet. En soms zijn er dan momenten dat het heil doorbreekt. Meestal kleine momenten: een lach b.v. die geslotenheid ontkurkt of een bezoek dat van angst of eenzaamheid bevrijdt.

Het helpt om in dit verband geheugenopfrissers te ontmoeten. De Schrift kan zo werken, of mensen die met heel hun identiteit voor solidariteit staan. Niet dat ze nu zo nodig klakkeloos geïmiteerd moeten worden, dan kan solidariteit immers rigorisme worden. Ieder heeft zijn plaats, haar gaven, …

Hoe die solidariteit ook vorm krijgt, enkele vragen dringen zich steeds opnieuw op: Met wie zijn we solidair? Hoe duurzaam is engagement? Mag wie geeft ook hopen af en toe iets te ontvangen, en vice versa? Hoe vertaal je solidariteit politiek? Hoe maakt je heilige momenten zichtbaar?, …

Partners in de uitwerking van dit themanummer waren het Vlaamse Welzijnszorg (in het kader van haar jaarlijkse adventscampagne) en het Nederlandse Z3 – Project tegen Armoede.