Een ander voorbeeld herinner ik me nog heel goed. Als we ergens aan mee wilden doen waarvoor betaald moest worden en waar ik met name over moest nadenken of ik er geld voor had, en zo ja, hoeveel, viel al snel de opmerking: "we regelen wel dat je niet hoeft te betalen. We weten immers dat je weinig geld te spenderen hebt." Goed bedoeld, dus niet kniezen. Als de ander echter bleef aandringen, raakte ik diep gekrenkt door die opmerking. Oké we hadden niet zoveel geld, maar we waren geen bedelaars en daarom ook niet beklagenswaardig. Ik maakte zélf wel uit wat ik wilde en kon bijdragen. Er was ons al zoveel afgepakt, laat me alsjeblieft mijn trots en de ruimte om zelf te beslissen hoeveel mijn aandeel zou zijn.