De mooiste vrucht van solidariteit is wellicht het mogen zien van het onverwacht mooie van kwetsbare mensen. Het is ontroerend mooi hoe in de chaos van een gezin de moeder poppenkleedjes maakt voor de kleine dochter. Het is hartverwarmend, wanneer een bijzonder schuchter iemand in de kookles een menu op krachtige wijze uitlegt voor een groep van vijftig mensen. Het is niet te geloven, wanneer een jongere leider in de jeugdbeweging wordt ondanks het gebrek aan kansen thuis, maar dankzij de steun van volwassenen en medeleiders. Het zijn vaak schaarse momenten, maar daarom ook zo deugddoend. Ze geven moed en wakkeren het geloof in mensen nog meer aan. Concrete solidariteit is steeds weer je eigen grenzen verleggen omwille van vaak begrensde mensen aan de grens van het samenleven. Het is zoveel meer dan iets doen voor mensen. Het is in mensen blijven geloven en dit met of zonder woorden ook aan anderen vragen. Het is ondanks de verstikkende beperkingen vanuit het verleden en vanuit de maatschappij, de mens zien, zijn naam noemen en hem plaats geven in jouw leven, in het samenleven. De droom van een geluk van allen met allen komt dan voorzichtig dichterbij dankzij concrete solidariteit.