Wanneer wij de bijbelse teksten zelf laten spreken, en daarin de ervaringen van joodse en christelijke gelovigen, dan hoeven wij niet meerkrampachtig aan te tonen dat alleen in Jezus dé waarheid omtrent God te vinden is. Nieuwe elementen van waarheid groeien verder uit de confrontatie van de ervaringen met Jezus met nieuwe ervaringen in iedere, ook onze tijd en cultuur. Het feit dat het hart van het christendom niet eerst en vooral een leer is, doch een levende, eenmalige persoon, maakt het juist mogelijk dat ook niet-gelovigen zich daaraan kunnen inspireren. In een geseculariseerde samenleving heeft de Jezusbeweging aldus de mogelijkheid om, op een andere wijze dan de andere godsdiensten, onze medemensen te dienen door hen een godsbeeld en een manier van leven aan te wijzen die kan bevrijden, troosten en sterken. Zo doorbreken we de steriele discussie omtrent de zogezegde uniciteit van het christendom - Jezus als enige definitieve verlosser van de mensheid – om terug te keren tot het hart zelf van de christelijke beweging: Jezus, "in alles aan zijn broeders gelijk" (Hebreeën 2,17), in wie de God van Israël zich zoals nooit tevoren als de Nabije, Reddende en Levenwekkende heeft laten ervaren. Temidden van de vele zoekontwerpen van de mensheid heeft deze zoon-van-mensen een eigen plaats en betekenis. Niet als een abstracte grootheid die alléén Gods waarheid openbaart en alle andere godsdiensten overbodig maakt, doch als de nederige dienaar van God die de mensen eenvconcrete en haalbare weg aanwijst om rechtvaardig, liefdevol en gelukkig te leven. Een weg die beantwoordt aan de diepste intuïties en verlangens van de mensheid, aan de uitnodigende stem van die/dat Andere - die Jezus, zoals overigens alle mystici, ervoer als een onpeilbaar Mysterie van liefde en mededogen. Van deze weg getuigt de bijbel - we beschikken overigens over geen ander document terzake. Omwille van dit unieke getuigenis blijft de bijbel ook vandaag, in een geseculariseerde samenleving, onvervangbaar en hoogst actueel.