Dat geldt bijvoorbeeld ook voor het preken. Uiteraard worden pastorale werksters met elkaar vergeleken wat betreft hun preken. Dat is heel menselijk. Dat geldt trouwens evenzeer voor priesters. Maar het zien van vrouwen die preken of een andere verantwoordelijkheid opnemen is heel belangrijk. Het kan bij anderen iets wakker maken. Van ‘hé, zou dat niets voor mij zijn. Als die dat kan…’. Het blijkt bij sommige mensen een belangrijke motivatie bij het opnemen van een functie of verantwoordelijkheid. Ik heb het wel vaker gehoord: ‘Ik was zo ontroerd toen ik zag hoe zij met mensen omging. En ik voelde dat zoiets misschien ook in mij stak.’ Het zien van voorbeelden heeft niet zelden een beslissende rol gespeeld. Het komt erop aan een concreet iemand van vlees en bloed te zien.

Ik heb de indruk dat we op dit punt gesteund worden door het kerkbeleid. Ofschoon ik merk dat men in Nederland toch een stap verder staat. Daar dienen pastorale werksters bijvoorbeeld het doopsel toe. Iets wat hier niet zomaar zou kunnen. Er zijn wel enkelen die deze stap zetten. Maar ook op dit punt is niet iedereen dezelfde mening toegedaan. De verschillende priesters zitten lang niet op dezelfde golflengte. Sommigen vinden dat de pastorale werksters best kunnen voorgaan in bepaalde (sacramentele) vieringen, terwijl dat voor anderen helemaal niet kan. Afgezien van theologische beschouwingen, is het ook vaak een psychologische kwestie. Een aantal priesters hebben het toch zo moeilijk om maar een klein stukje van die plaats achter het altaar af te staan. Zo van: dat is mijn territorium. En hoe ouder ze worden, hoe erger.