De officiële rooms-katholieke kerk deelt deze mening. In 1976 liet het Vaticaan in een verklaring weten, dat vrouwen geen priester kunnen worden, omdat zij geen ‘fysieke gelijkenis‘ met de verlosser hebben. Of anders gezegd: Jezus was een man en kan daarom alleen door mannen worden gerepresenteerd. Op deze merkwaardige bio-ontologische argumentatie van het Vaticaan, die in de tussentijd nog enkele malen bekrachtigd werd, reageerde de Noord-Amerikaanse theologe Rosemary Radford Ruether met de intussen legendarische vraag: maar kan een mannelijke verlosser dan de verlosser van vrouwen zijn? In eerste instantie was deze vraag retorisch van aard. Zij moest de absurde gedachtegang, die achter deze argumentatie schuilde, duidelijk maken. Maar al gauw riep deze uitspraak de hevig bediscussieerde vraag naar de seksuele differentie op: In hoeverre zijn voorstellingen van God en Christus geslachtsgebonden en dienen zij bepaalde belangen?

De Noord-Amerikaanse theologe en filosofe Mary Daly had reeds in 1973 in haar boek Voorbij God de Vader op de onzalige werking van uitsluitend mannelijke voorstellingen van het goddelijke gewezen. In een vlijmscherpe analyse toonde zij aan dat in een door mannen gedomineerde samenleving een verband bestaat tussen de macht van een autoritaire Vader-God en de macht van de aardse vaders. Haar conclusie luidde: Als God mannelijk is, dan is het mannelijke God. Daly’s inzicht gaf vrouwen de mogelijkheid hun maatschappelijke en religieuze werkelijkheid seksespecifiek te analyseren. Het maakte vrouwen ervan bewust, dat een uitsluitend mannelijk godsbeeld hun positie als vrouw onvoldoende kon representeren. In maatschappelijk en politiek opzicht betekende zo’n beeld de goddelijke sanctionering van de status van vrouwen als tweederangsburger. En in persoonlijk opzicht ontnam het vrouwen de mogelijkheid zichzelf en hun lichaam te zien als geschapen naar het beeld van God en zo een positieve (lichamelijke) identiteit op te bouwen. Wat de klassieke leer over Jezus Christus – de christologie – betreft, schreef Daly: "Een logische consequentie van de bevrijding van vrouwen zal zijn dat de christologische formules, die een verafgoding van de persoon van Jezus in de hand werken, hun geloofwaardigheid verliezen. (...) Het zal, denk ik, steeds duidelijker worden dat exclusief mannelijke symbolen niet meer voldoen voor het ideaal van de ‘incarnatie’ of voor het ideaal van het menselijk streven naar vervolmaking. Als het exclusief mannelijke beeld van God, en de mannelijke taal waarin het goddelijke wordt uitgedrukt, hun geloofwaardigheid verliezen, dan zal ook het idee van één enkele goddelijke incarnatie in een mens van het mannelijk geslacht plaats maken voor een groeiend besef dat in alle mensen de kracht van het Zijn aanwezig is. (...) Het gaat er niet om, te ontkennen dat in de ontmoeting met de mens Jezus een openbaring plaatsvond. Maar het gaat erom, te bevestigen dat de creatieve aanwezigheid van het Werkwoord zich op elk historisch moment kan openbaren, in ieder mens en in elke cultuur."

Deze profetische woorden zijn inmiddels dertig jaar oud. Daly heeft al lang afscheid van het christendom genomen, omdat zij de gedachte van een eenmalige menswording Gods in de gestalte van een man als onomkeerbaar seksistisch beschouwt en de offerdood van Jezus aan het kruis volgens haar de necrofilie van de christelijke religie onderstreept. Maar de scherpte, waarmee zij in haar werk erop gewezen heeft, dat het goddelijke niet eenzijdig mannelijke voorstellingen mag bevatten, maar ook met behulp van vrouwelijke metaforen en taal verbeeld moet worden, heeft de feministische theologie en christologie blijvend beïnvloed.