Patrick ziet de toekomst somber in. Het is nu al de tweede keer in vijf jaar dat hij op zo’n manier uitgerangeerd wordt. Zijn gezin staat onder druk: twee zonen hebben juist hun hogere studies aangevat, zijn vrouw ziet uit naar haar pensioen in het onderwijs. Zelf heeft hij niet zoveel troeven. Altijd in dezelfde sector gewerkt, hier en daar een bijscholing gevolgd, maar veel zal hem dat niet opleveren. Zijn leeftijd zit hem ook niet mee. Bij sollicitaties klinkt steeds hetzelfde antwoord: "De resultaten van uw proeven zijn goed, meneer. Maar sorry, we zoeken een jonger iemand."

Onze actieve welvaartstaat wil meer mensen in het arbeidsproces houden. Maar welke arbeid krijgt een kans? Bedrijven vragen steeds beter geschoold en flexibel personeel. Wat niet rendeert gaat eruit. In andere sectoren zoals het onderwijs en de verzorgingssector krijgen ze het werk niet meer gedaan.

Ik ben niet echt een zwartkijker. Ik zie hoezeer de zorg voor mensen in ons samenleven verschraalt. Patrick komt niet meer op bezoek bij mensen. Geen verhalen meer, want er is geen ander mens die luistert. Ook de postbode zal binnenkort het pensioengeld niet meer thuis bezorgen. Ouderen zullen zelf hun geld moeten halen.

En onlangs heeft de stad Hasselt beslist een premie van 5.000 fr. te geven aan mensen die een barbecue organiseren. Nu begint de onheilsprofeet in mij te schreeuwen. Moeten mensen nu werkelijk met een premie aangemoedigd worden opdat ze zouden doen wat menselijk is: elkaar ontmoeten, in de dagelijkse dingen elkaar bijstaan, elkaars kleine vreugden en groot verdriet delen?

Het is godgeklaagd.

Jezus keek van op de berg naar de stad Jeruzalem en hij weende bitter. Vandaag weent hij zeker over onze steden. Hij weent over duizenden eenzaten, werklozen, schuldenaars, ouderen, vluchtelingen. Mensen die hun verhaal bij niemand kwijt kunnen.