Het Woord wordt vlees maar het is geen vrouwenvlees.

Opdat vrouwen een eigen vrouwelijke subjectiviteit kunnen ontwikkelen moet ‘het vlees Woord worden’. Het is een spreken dat wortelt in het sensibele lichaam, in de voelende en gevoelige materie want ons vlees wordt voortdurend geprikkeld door geluid, smaak, beeld, aanrakingen, verlangen. Spreken vanuit de kennis, het weten, de wijsheid van het lichaam. Haar vlees wordt Woord wanneer vrouwen vanuit de wijsheid van haar lichamen overgaan tot de benoeming van wat zij als heil en onheil ervaren. Hoe klinken haar heilsverhalen?

Het vlees wordt aangeraakt en zet het woord in beweging. Deze beweging wordt op gang gebracht door de ontmoeting met de ander of het ander. Onze zintuiglijke waarnemingen kunnen bevestigd of ontkend worden door en in de wereld om ons heen. De ontmoeting met de ander is nodig om mijn verhaal te toetsen, niet om mij te laten vervreemden, domineren of imponeren. In de tussenruimte kan ik de ander ontmoeten zonder dat wij in elkaar overvloeien of zonder dat de één de ander overheerst. In deze tussenruimte kan er iets nieuws gecreëerd worden. In de ontmoeting met de ander verandert en groeit het subject.

‘Goddelijk vlees en belichaamd Woord’ zijn de twee spillen waar het proefschrift van Anne Claire Mulder om draait en waarbij het begrip ‘incarnatie’ de hoofdas vormt. De auteur vertrekt vanuit de filosofie van Luce Irigaray en haar kritiek op de éénmalige belichaming van God in een mannenlichaam.

Bijzonder boeiend!

Anne-Claire Mulder, Divine Flesh, Embodied Word. Incarnation as a hermeneutical key to a feminist theologian’s reading of Luce Irigaray’s work, Utrecht, 2000, 388 p., f 50 + verzending (bestellen: [0031](0)30-2731620 of [email protected]).