Al die belangstelling voor de figuur van Maria Magdalena is niet te wijten aan één oorzaak. Daarbij spelen verschillende elementen een rol. Van 1989 tot 1997 was ik als pastor werkzaam in een Oecumenische Basisgemeente in Nederlands Limburg. De meeste mensen in die gemeente hadden een katholieke achtergrond, een minderheid was protestants en er was in die jaren een toename van het aantal mensen dat al lange tijd nauwelijks nog een band met de kerk had. Als ik hen vroeg waarom ze nu (terug)kwamen hoorde ik vaak als antwoord: "We missen verhalen, zowel voor onszelf als om, net als onze ouders destijds, weer te kunnen doorgeven aan onze kinderen". De secularisatie, het verdwijnen van de grote verhalen waarin je zelf een plek had, het voor veel mensen eens vanzelfsprekende religieuze en sociale verband dat de kerk hen bood, het heeft leegte gegeven. En op een dag gaan mensen opnieuw op zoek. Niet meer naar een groot verband met regels, ge- en verboden waar iemand de baas is en de dienst uitmaakt, maar naar verhalen waarin herkenning gevonden wordt. Verhalen waarin je hoort hoe mensen door woestijnen heen op weg zijn naar het beloofde land. Waarin mannen en vrouwen zich geroepen voelen om op weg naar gerechtigheid voor elkaar een reisgenoot te zijn. En waarin geen sprake (meer) is van meer of minder, van enkel mannen als voorgangers en vrouwen die mogen volgen. Dat laatste speelt vooral voor vrouwen met een katholieke achtergrond, maar ook in de protestantse kerken is het nog lang niet gedaan met de ongelijkwaardigheid tussen mannen en vrouwen. Wie nu, tijdens die zoektocht, terecht komt bij de verhalen over Maria Magdalena, vindt een voorbeeldfiguur, kan zich aangesproken voelen, kan zich identificeren met een vrouw die bijna 2000 jaar geleden al tegen min of meer dezelfde dingen aanliep. En die door Jezus rechtop gezet is en de opdracht kreeg ‘voorgangster’ voor de andere leerlingen te zijn.