Dat is juist het probleem van mensen die slecht horen: het is er niet aan te zien. Geen kat die weet dat ik slecht hoor. Ik ben er bijzonder goed in geslaagd deze handicap te verhullen. Daar bestaan allerlei trucs voor. Zo kies ik in vergaderingen zorgvuldig uit op welke plaats ik ga zitten. Dicht in de buurt van iemand die stil praat. Of vlak naast een collega met een leesbaar geschrift. Zo kan ik stiekem via haar notities het verloop van het gesprek blijven volgen. Ik mijd verslagen te maken, deels omdat ik het niet graag doe maar evenzeer omdat ik niet goed hoor.

Ik luister ook erg selectief. Daarin verschil ik gelukkig niet van de meeste anderen. Ik scherp bewust mijn oren. Maar als mijn slecht karakter de kop opsteekt dan verschuil ik me soms achter mijn slechte oren. Ik doe alsof ik iets niet hoor en reageer dus ook niet. Ook dat is heel menselijk. Gelukkig is dat uitzonderlijk. Mensen verwijten mij soms dat ik geen goedendag zeg. Dat gebeurt, maar zeker niet opzettelijk. Als iemand mij in het voorbijgaan iets heeft toegeroepen en ik reageer niet, dan is dat omdat ik het niet heb gehoord.

Maar het meest beperkende van die slechte oren is het sociaal contact. De band met andere mensen gaat erop achteruit. Niet van mens tot mens, dat gaat nog. Maar meedoen met een groep, dat is moeilijk. Tot een groep behoren is nochtans erg belangrijk. Ik blijf steevast mijn best doen om mijzelf en anderen de indruk te geven dat ik 'erbij' ben. Ook daar heb ik allerlei trucs voor: heel regelmatig instemmend knikken bijvoorbeeld, of mee lachen met de rest ook al snap ik er niets van.

Er zijn veel nadelen aan slecht horen maar er zijn ook voordelen. Ik leef in een zachtere wereld. Ik houd mijn oortjes niet in als ik ga winkelen in de stad. Het lawaai van het verkeer klinkt dan vreselijk agressief in mijn oren. Ook als ik fiets verkies ik mijn slechte oren, zoniet raast de wind als een orkaan door mijn hoofd. En dat selectief luisteren, dat heeft soms ook zijn goeie kanten.

Ik probeer nu de geit en de kool te sparen. De voordelen van slecht horen te behouden en de nadelen weg te werken. Natuurlijk werkt dat niet. De techniek maakt geen perfecte mensen van ons.

Het probleem ligt dus grotendeels bij mijzelf. Ik kan beter luid aan iedereen verkondigen dat ik slecht hoor. Toch moet ik het steeds herhalen. Mensen vergeten dat, juist omdat het niet aan mij te zien is. Dus kan ik mijn nieuwe oren best ook laten zien. Maar ik vind het zo’n lelijke dingen.

Ik moet openlijk aan mijzelf durven toegeven dat ik 'gehandicapt' ben. Natuurlijk is dat geen schande, maar een mens wil toch zo graag perfect zijn.

Ik ben nu hard aan het oefenen om opnieuw te leren luisteren, met extra oortjes. Ik ben intussen aan het tweede paar toe. Het eerste experiment verliep wat hol. Precies alsof ik in een bunker woonde. Nu klinkt het al beter. Dit paar heeft zelfs een groot voordeel: wat achter mij gebeurt klinkt minder sterk door.

Zo houd ik nu niet alleen de blik maar ook het gehoor naar de toekomst gericht.