De bijbel vraagt om hertaling, telkens weer. Alleen in confrontatie met onze huidige wereld komen nieuwe perspectieven aan het licht. Deze voorstelling willen 'mensen-van-de-weg' ter harte nemen.

De bijbel maakt een exegese van ons, denk ik wel eens bij het worstelen met verhalen uit onze traditie. Hoe meer we ons – in bijbelse leerhuizen - buigen over onze bronnen, hoe dieper we trachten te graven in de tijden waarin de verhalen op schrift gesteld werden, hoe heviger we in dialoog en discussie treden met de vragen en de visies van de joodse en christelijke gemeenten die ons voorgingen… hoe meer we zélf onder de loep worden genomen. We worden als Messiaanse gemeente bevraagd op onze praktijk, onze ideeën, onze manier van kijken naar de werkelijkheid vandaag. We worden verhinderd om de bijbel, na het lezen, dicht te slaan en weer weg te bergen tussen andere naslagwerken. We worden, tot vervelens toe, aangesproken op onze naam, ‘mensen-van-de-weg’, op onze keuze om te ‘staan in de traditie’ en op onze verantwoordelijkheid om die traditie vérder te dragen. De oude woorden die we lezen, vragen om nakomelingen, om leven na de laatste komma, om betekenis in het hier en nu.

De volledige tekst van dit artikel is te lezen in TGL 2002/1. Dit nummer kan online besteld worden

Bekijk reacties