Bij een vieringmoment met jongvolwassenen op cursus op Stille Zaterdag stond de stilte helemaal centraal. Iedereen kreeg een eierdoosje voor zes eitjes. In elk van de vakjes voorzagen we een element om in stilte mee bezig te zijn. In een vakje lag wat wierrook. Op de centrale tafel stond een schaal met brandende kolen. Wie dat wou kon wat wierook branden. In elk doosje kon je ook een kaarsje vinden in de vorm van een ei. Er stond een andere schaal op tafel waar dit lichtje kon branden. Er werd van niemand verwacht om uit te leggen waarom dat kaarsje mocht branden. Iedereen vond in zijn doosje ook een papieren zakdoekje. Een begeleidend tekstje: "om een traantje weg te pinken, omdat…". Verder twee rolletjes papier met twee teksten. Een van de teksten sloot aan bij het thema van de cursus. Een andere blaadje was bedrukt met stukken uit het lied "De steppe zal bloeien…". In het laatste vak zat een vooraf gekookt en gekleurd ei. We openden de viering met het lied ‘Blijf hier en waak met mij’. Daarna werden de doosjes uitgedeeld en kreeg iedereen de uitnodiging om een kwartier lang op verkenning te gaan in het doosje. Een kwartier stilte is zelden zo snel voorbij gegaan.

Het jeugdkoor op kamp in de polders. De hele week stond in het thema van kunst. Op de laatste dag was er een viering. Iemand vertelde het scheppingsverhaal in zeven dagen. God was op kamp en zes dagen lang heeft hij geknutseld. Gods creativiteit was niet te stoppen. Hij had er plezier in. Als kroon op zijn kunstwerk maakte hij de mens met de opdracht zelf kunstig en creatief in het leven te staan. De zevende dag zweeg God en Hij keek toe naar de creativiteit van de mens. In alle stilte kreeg iedereen een klompje pottenbakkersklei met de opdracht iets te maken waardoor de schepping nog mooier kon worden. Wie klaar was mocht zijn creatieve inbreng in de schepping naar het altaar brengen. Een preek was overbodig.

De volledige tekst van dit artikel is te lezen in TGL 2002/2. Dit nummer kan online besteld worden.