Eén of ander onbekend persoon stuurde dit bericht via de radio door naar alle huiskamers. In een kort interview riep hij iedereen op om eens stil te staan bij onze hectische en verspillende manier van leven. Als we zo verder leven, zou er binnenkort voor niemand nog een leefbare toekomst op deze aardbol mogelijk zijn. Het klonk mij vertrouwd in de oren en eerst dacht ik dat het een presentatie was van de komende vastencampagne. Maar neen, het had daar niets mee te maken. Het was blijkbaar een nobele ziel die door de magie van de getallen op deze idee was gekomen.

De twee minuten na 20u02 zijn die avond ongemerkt aan mij voorbijgegaan. Zoals die andere drie minuten van onbeweeglijkheid, naar aanleiding van 11 september. Toen reed ik op de autosnelweg naar huis. Niemand hield halt, verlaagde zijn snelheid, de verkeersstroom vloeide gewoon door, zoals altijd. Maar 11 september blijft wel een memorabele datum.

Dat kunnen we van 2 februari 2002 niet zeggen. Toch is het verrassend hoe een toevallige getallenreeks mensen op inspirerende gedachten brengt. De magie van de getallen, ze bestaat.

De oproep van die zaterdagmorgen heeft me echter niet kunnen bekoren. Twee minuten stilstaan, dat zal de mensen en nog minder de wereld veranderen. Trouwens, gelovigen hebben iets beters in huis als het op stilstaan aankomt. De vasten, veertig dagen stilstaan, dat kan al tellen. En dat doen met velen samen. Dat maakt ook al iets uit. En toch voel ik me ieder jaar meer en meer een vreemde eend in de bijt. Een vastenpuntje lijkt zo ouderwets. Naar de mis gaan is ook al niet in de mode. En iets doen aan de ongelijke verdeling van goederen in de wereld, dat dringt ook niet echt tot de massa door. Zelfs de traditionele aalmoes voor de arme moet aan waarde inboeten. De komst van de euro heeft de collectes in de kerken spectaculair doen dalen.

Het is dan verrassend hoe vanuit onverwachte hoek die vraag naar verdieping en bewust leven opduikt. Mensen zijn op zoek, dat is een feit. Ik zou voor hen niet kunnen invullen wat ze juist zoeken en ik denk dat de meeste onder hen het zelf niet weten. Maar er is een onbestemd gevoel van onbehagen om me heen. Iedereen heeft het druk, niemand lijkt echt tevreden. Het gesprek over de waarden is weer volop aan de gang. Alsof we opnieuw grond zoeken, ankers om ons aan vast te haken, omdat we alleen en losgeslagen niet kunnen leven.

Toch verandert er niets door een anonieme oproep van een nobel iemand via de radio. Dezelfde dag, die 2de februari, waren we bij elkaar met de families van alle bewoners die het afgelopen jaar in ons rusthuis zijn overleden. We hebben geluisterd naar iemands lijdensverhaal, we hebben samen gezongen en gebeden. We zijn aan tafel gegaan en hebben tot elkaar woorden van troost gesproken. We hebben ons niet alleen gevoeld. Dat is het. Ik wil iemand naast mij voelen, iemand die mij vasthoudt en mij in de warmte van zijn armen koestert. Ik wil iemand die naar mij luistert en mijn ziel raakt. Ik wil iemand die mij graag ziet.