Zich toevertrouwen (geloven) aan de Naam. Dat is wat mensen tot kinderen van God maakt. Dat is geen slechthinniges Abhängigkeitsgefühl, dat is wel degelijk verbonden met een bepaalde ethiek (politiek, moraal) die zeer concreet, als een wetenschap bestudeerd en gekend kan worden. Het gevoel van verwondering is daarbij wel degelijk van belang, namelijk als blijvende aandrift, motivatie, inspiratie. Maar de blik dient zich daarbij telkens weer af te wenden van het universum en te richten op de aarde en de naaste. Zoals die engel zegt in het verhaal van Jezus’ hemelvaart: "Mannen van Galilea, wat staan jullie daar naar de hemel te staren?" Emmanuel Levinas heeft het jodendom "een godsdienst voor volwassenen" genoemd. Pure afhankelijkheid behoort bij een onmondige, kinderlijke staat. De volwassene weet zich verantwoordelijk, en precies het voortdurend besef van verantwoordelijkheid maakt het wezen uit van de joodse religie, van het bijbels geloof, dus oorspronkelijk ook van het christendom. Het is niet zo dat Jezus die verantwoordelijkheid van onze schouders heeft genomen. Hij heeft voorgedaan hoe je er mee om moet gaan, met dat woord en die Naam.

Het woord is vlees geworden...
wij hebben zijn heerlijkheid aanschouwd
een heerlijkheid als van de eniggeborene van de vader,
vol van genade en trouw
Uit zijn volheid hebben wij allen ontvangen
genade op genade;
de tora namelijk, is gegeven door Mozes
genade en trouw door Jezus Messias.
Niemand heeft ooit God gezien;
de eniggeboren zoon
die is in de schoot van de vader,
die heeft hem aan ons uitgelegd.