"De dominicaanse traditie ziet gebed vaak als een vriendschapsdaad. En zoals er geen technieken zijn voor vriendschap, zo zijn er ook geen technieken voor het gebed. Ik moet toegeven dat bidden niet mijn sterkste kant is. Ik ben nogal verstrooid. Vaak ga ik gewoon naar de kapel om daar in stilte wat bij God te zitten. Vaak echter zijn mijn hoofd en mijn hart daarvoor te sterk met allerlei dingen bezig. Ik zit te denken aan mijn problemen en mijn dossiers, ik maak me zorgen. Ooit ontmoette de Engelse dramaturg Noel Coward een van zijn vrienden op een feestje en zei: ‘Wij hebben niet de tijd om over ons beiden te praten. Laten we het dus maar over mij hebben.’ Vaak begint ons gebed een beetje op die manier. We richten ons tot God, maar wat hij te horen krijgt, is ons inwendige gepraat over onszelf en de anderen, en ondertussen zitten we ons ook nog af te vragen wat er 's middags te eten zal zijn. Blijven we echter lang genoeg zitten, dan komt er een moment van stilte waar we met God zijn. Bidden is niet aan God denken. Zoals Simon Tugwell zegt, een vriend uit mijn noviciaattijd: als we met vrienden samen zijn, denken we niet aan hen, dan zijn we bij hen. Bidden is bij God zijn.

Soms neem ik een Schriftvers. Ik lees het, mediteer erover en laat het in mij zijn weg zoeken. Ik herhaal het tot het over de barrière van mijn egocentrisme heen is. Op dit moment is het een versregel van psalm 143: In the morning, let me know your love, ‘laat mij 's ochtends uw goedheid weten’. Als wij die liefde iets beter konden zien, hoe weinig ook, wat zou alles er dan anders uitzien! Tegelijk is er dit: me door die liefde laten grijpen betekent dat ik aanvaard radicaal te worden omgevormd. Dus dat ik aanvaard mijn harnas en mijn hardheid achter te laten en een reis te ondernemen die mijn stenen hart zal breken. Dat maakt bang, dat doet pijn.