Een maand geleden valt een uitnodiging in de brievenbus. Onze klas wil nog eens samenkomen.

Deze keer ben ik wel op post. Met Marijke die in de buurt woont rijden we samen naar Brugge. Veel contact is er niet meer, maar we hebben mekaar niet helemaal uit het oog verloren. We wisselen de laatste nieuwtjes uit, vertellen over het werk, over de zorg voor ouders en het afscheid nemen, over de eigen kinderen. Voor we ons doel bereiken – een eenvoudig restaurant in de buurt van onze vroegere school – oefenen we nog samen de namen van onze vroegere klasgenoten in. Het lukt ons behoorlijk maar of we straks ook nog de gezichten zullen herkennen?

Verrassend is het weerzien. De meesten zijn herkenbaar zichzelf gebleven: sommigen volumineuzer, anderen slanker dan vroeger. De meeste grijze haren zijn gecamoufleerd door een wasbeurt met de kleurenshampoo. Ze zien er heel gewoon uit. Niemand valt uit de toon.

We zijn niet voltallig. Wie er niet is, heeft zich laten verontschuldigen. Dat geeft blijk van betrokkenheid. Eén enkel iemand laat helemaal niets meer van zich horen. Zij mijdt alle contact. Vroeger was ze steeds de onklopbare eerste van de klas, nu heeft haar leven een heel andere wending genomen. Tegenslag op alle fronten. Is er nu schaamte? Of wil ze niet meer herinnerd worden aan haar zorgeloze tienerjaren? We zullen het nooit weten. We kunnen enkel het stilzwijgen respecteren.

Er is geen tekort aan gespreksonderwerpen. Favoriete thema’s zijn het werk en de kinderen. Wie vroeger veel bij elkaar thuis kwam, vraagt ook naar de familiegebeurtenissen. Opvallend weinig verhalen over de echtgenoten. Een zekere schroom, je weet tegenwoordig nooit wie nog bij elkaar is. Naarmate de uren vorderen worden de gesprekken openhartiger. Slechts één van de 18 vrouwen is gescheiden. Toen mijn beste schoolvriendin. Twee jaar geleden ging haar man ervandoor met een andere vrouw, vriendin van het huis. Ze spreekt er vrij zakelijk over. Zo is ze altijd geweest: nuchter, altijd hoopvol, steeds bereid om een uitdaging aan te gaan.

Je bent niets veranderd, zeggen we tegen elkaar. Ik weet niet of ik dit voor mezelf als een compliment beschouw. Ik vind dat ik doorheen al die jaren wel erg veranderd ben. Maar deze schoolvriendinnen van vroeger kennen me niet echt. Ja, mijn karakter, mijn manier van doen, mijn gedragingen, mijn gelaatstrekken, mijn blik... die zullen wel in grote lijnen dezelfde gebleven zijn. Maar wat zich diep in mij heeft opgestapeld aan verlangens, verdriet, angsten, vreugde en pijn, dat valt niet zomaar van mijn gezicht af te lezen. Dat huist ergens heel diep verborgen in mij tot het heel onverwacht aan de oppervlakte komt.

Zoals vorige zondag.

Mijn metekind, nu ook al een tiener van 17, verrast mij met een prachtig cadeau. Ze wenst mij toe mijn tienerjaren opnieuw te mogen beleven. En wie kan dan zeker niet ontbreken, vraagt ze mij. Zonder enige aarzeling gooi ik eruit: Adamo. En ze geeft mij een toegangskaart voor een concert van mijn tieneridool, in mijn geboortestad.

Vorige zondag was dus de grote dag. Een schouwburg vol bezadigde vijftigers gaat uit de bol en wiegt mee op de tonen van hun geliefkoosde chansons. Ik zit daar, een vat vol gevoelens. Ik ken weer de verlatenheid van een jong meisje dat zich niet begrepen voelt. Ik koester weer het verlangen van een onbereikbare liefde. Ik treur om het verlies van mijn eerste liefde. In mij weent de mens om zoveel onmogelijke en onvervulde wensen...