Hmm, wat een uitspraak, laat me nog even verdergaan voor u zich laat overrompelen door ergernis en onbegrip.

Ik herinner me een reeks van jaren, waarin ik elk jaar naar een optreden van de kleinkunstenaar Stef Bos ging. De eerste twee optredens was ik wild van hem, de teksten raakten me waarschijnlijk meer dan de muziek. En de verhaaltjes of de bedenkingen tussen de liedjes door deden m'n hart openbloeien, alsof deze zanger me zag in mijn gevoel geen plaats te vinden in deze wereld. Het laatste jaar echter daagden de bindteksten me uit, meer dan anders ervoer ik het als een kritiek op mijn eigen leven, dat inmiddels eenvoudiger en gewoner geworden was.

Deze beweging heeft zich doorgezet. Met het 'ouder' worden vond ik mijn plaatsje in deze samenleving en zag schoorvoetend het woordje 'gelukkig' als een bij me horende eigenschap. Het raakt me dan ook wanneer er in algemene kritieken over de samenleving, en zeker over de jongeren gesproken wordt. Alsof ik zelf gekrenkt word zonder echt een weerwoord te kunnen bieden, omdat de beweringen vaak zo algemeen blijven.

Ik sta in verbazing te kijken naar mensen die zich onophoudelijk klagend of in verzetstermen uitlaten. Mag ik vooral het laatste zien als een - voor vele jongeren achterhaalde - trend binnen links-christelijke kringen, die ik nog steeds als mijn thuisbasis beleef? Meteen wil ik met klem bevestigen dat ik leed zie, ik zie mensen die er onderdoor gaan. Ik wil me met hen solidair verklaren, gewicht overnemen. Ik weet dat zulke dingen niet zelden met structuren te maken hebben, dat er doorheen verzet dingen te veranderen zijn. Ik ben niet iemand die neigt naar: iedereen zijn individuele problemen, iedereen dus ook zijn individuele oplossing.

En toch… Het verzet als belangrijkste onderstroom van heel wat - ook christelijke - groepen lijkt niet meer te stroken met mijn levensvisie, en volgens mij ook niet met de levensvisie van heel wat jongeren. Toegegeven, op vele van deze plaatsen is er een tendens tot benoemen van wat er goed gaat in een persoonlijk leven, in de verwezenlijkingen van een verzetsbeweging, het berichten van hoe een volk zich opricht. Men wil de positiviteit binnenbrengen, omdat men merkt dat enkel kritiek spuien de mensen uitput en mistroostig stemt. Toch heb ik de indruk dat dit kanttekeningen blijven, een vernislaagje als het ware, bij een samenleving waarvan velen vinden - als ze de dwingende modetrend volgen - dat het er drommels slecht mee gaat. De positieve verwezenlijkingen zijn dan lichtpunten binnen de eigen gemeenschap, of binnen een gemeenschap die als verwant gezien wordt.

Ik wil en kan niet meer meegaan in deze beperkte kijk op positiviteit, in het louter uitkijken naar een mooie toekomst die met veel verzet verwezenlijkt kan worden. Ik wil hier en nu mogen beleven dat het leven goed is en er overtuigd van zijn dat we niet meer dan ooit de slechte kant opgaan. Soms denk ik dat er op zich genoegen gevonden wordt in het vormen van een kritisch blok. Alsof we het zo hard nodig hebben ons te warmen aan elkaar. In principe kan ik dat volkomen begrijpen, een mens heeft warmte en eensgezindheid nodig. Maar liever niet ten koste van de liefde voor een wereld zoals ze nu is, een wereld met groeipijnen, met situaties die over de grens gaan en die moeten afgestraft worden, maar voor mij niet langer een wereld die ik in eerste instantie wantrouwend benader.