Gevouwen handen

Het is stil
fluisterend stil
Ik ben één met de stilte
en in de stilte van mijn hart,
luister ik
naar dat wat ik in het gejaagde gaan
van het dagelijks bestaan,
niet horen kan
niet horen wil ...

Gevouwen handen
ze steunen elkaar
ze steunen mij
Verstrengelde vingers,
bron van warmte en vertrouwen
van hoop
van kracht

Geen weelderige woorden
noch vrome gebaren
geen zinloze taal
Maar echt en oprecht
zachte klanken
eenvoudig
gemeend

Het is stil
fluisterend stil
Ik ben één met de stilte
en in de stilte van mijn hart
heb ik gezocht
en gevonden
heb ik gevonden
wat ontbrak

Een kritisch literaire analyse van dit gedicht valt buiten het opzet deze bezinning. Het gaat hier eerder om een meditatie gewekt n.a.v. de aandachtige lezing en herlezing van deze verzen. Een overpeinzing vertrekkend van de tekst.

Vooreerst treft het sleutelwoord: stil(te). De eerste en de laatste strofe beginnen op eensluidende wijze. "Het is stil, fluisterend stil, ik ben één met de stilte, en in de stilte van mijn hart..." Maar dan gaan de zinnen verschillende richtingen uit. In de beginstrofe gaat het om een luisteren; in de eindstrofe om het bereikte antwoord.

Hoe van het luisteren komen tot het vinden van het gezochte? Dit wordt gesuggereerd in de tweede en derde strofe: gevouwen handen en verstrengelde vingers, geen weelderige woorden noch vrome gebaren. Is hier geen tegenspraak? Gevouwen handen en verstrengelde vingers zijn toch vrome gebaren? En er komt toch stemgeluid aan te pas? Op het eerste gezicht wel. Maar er is een maar. Geen zinloze woordenkramerij, geen loze clichés, wel klanken die, uitgerekend omdat zij zacht en eenvoudig gemeend zijn, een diepe betekenis onthullen. Geen onbedachte gestes, geen gebaren uit pure gewoonte, maar bewust bewogene die de concentratie bevorderen.