Ik lees die resultaten in de krant terwijl ik meer dan een maand thuis ben wegens ziekte.

Geen ernstige aandoening, maar gewoon een longontsteking die me te pakken heeft. En ik stel vast, de beestjes hebben me volledig uitgeput en het herstel gaat langzaam. Veel te langzaam.

Ik weet het nu zeker, ik zit middenin die groep oudere werknemers. Objectief gezien is dat zo. Maar ik besef het nu des te meer omdat ik sommige bevindingen ook herken. Dat van die waardering en inspraak bijvoorbeeld. En de steun van collega’s. En blijkbaar klopt dat van het ziekteverzuim nu ook nog. Alsof de puzzelstukjes een beetje in elkaar vallen.

Toch denk ik dat er meer aan de hand is bij mijn leeftijdsgenoten. De werksituatie blijft natuurlijk doorwegen. Als late veertiger draag je al vlug meer verantwoordelijkheid en dat vergt heel wat inzet en energie. Maar diezelfde groep krijgt ook op persoonlijk en familiaal vlak heel wat te verwerken. De kinderen volgen één, en tegenwoordig vaak meerdere, hogere opleidingen. Ze verlaten wel het huis maar daarmee zijn de zorgen nog niet de deur uit. Het duurt steeds langer vooraleer dochter- of zoonlief een job én een levenspartner gevonden heeft. Niet dat dit nu het recept is voor een gelukkig leven, maar toch. Een beetje zekerheid geeft een ouderwordend ouderlijk hart wel wat rust.

De zorg om eigen kinderen mag dan al wat getemperd zijn, de zorg om de ouders wordt er niet minder om. Ze worden steeds ouder, de medische zorgen steeds beter maar de kans op grotere zorgafhankelijkheid stijgt evenredig.

Ze noemen ons wel eens de sandwichgeneratie, geplet als we zijn tussen de zorg om de eigen kinderen en de zorg om de ouders. En dan hebben we het nog niet gehad over die alom gekende midlifecrisis.

Ik zit er dus middenin. En of ik er gelukkig mee ben? Soms wel, soms niet. Er groeit wel stilaan een zekere vorm van aanvaarding. Ik worstel met dat woord. Het lijkt me de tegenpool te zijn van alles wat tot nu toe mijn leven zin gaf: idealisme, dynamiek, engagement, geloof, perspectief, verandering, groei,... Het leven zelf dringt zich nu anders aan mij op. We moeten steeds vaker naar begrafenissen. Ouders worden ziek, vrienden gaan uit elkaar, vijftigers verliezen hun job,... Ik ervaar teveel tegenslag, teveel ziekte, teveel eindigheid, teveel tegenstroom. Daar heb ik geen verweer tegen. Nu nog niet. Die donkere kanten moeten nog een plaats krijgen in mijn leven.

Dat vraagt nog veel tijd. Ik hoop dat die tijd mij gegund wordt.

Misschien klinkt dit voor u, lezer, heel erg droevig en pessimistisch, maar dat is het niet. Ik kijk verlangend en nieuwsgierig uit naar deze nieuwe levensfase.