Ik ben in het Limburgse Maasland groot geworden onder de roepnaam ‘Thei’ in plaats van Theo of Theodoor. In het Grieks ‘geschenk van God’. Daarmee geef ik aan alle tgl-lezers voor heel Vlaanderen en Nederland in een klap mijn spirituele identiteit prijs.

Of ikzelf als een geschenk werd ervaren door Roos bij het wroeten aan haar TeGeLijkertijdjes, kan ik met stelligheid schrijven: neen! Zij verdroeg niet dat ik stiekem kwam kijken naar haar eerste probeersels, zelfs niet als ik met liefde haar een kopje koffie naar boven bracht. Ook weet ik nog steeds niet in welke map of document ze op de huiscomputer haar eindproduct opsloeg. Gelukkig sust mij de wetenschap dat dit een vrij normaal gedrag is tussen mensen waar het liefdesvuur nog niet is uitgedoofd…

Bij deze TeGeLijkertijd zal ze officieel van mij vernemen dat ik altijd fier was op haar als ze een pluimpje kreeg voor een of andere bijdrage van een meestal oudere tgl-lezer. "Alweer een verre minnaar" flapte ik er dan meteen frivool uit.

Bij een negatieve reactie kreeg ik dan weer de kans om mijn machogehalte wat op te krikken. "Awel, ik kan hem of haar verstaan, Roos, ik vind dat hij of zij gelijk heeft..." En zo brachten de TeGeLijkertijdjes soms onverwacht leven in onze relatiewinkel.

Zo zal het je maar overkomen als je ‘belofte-vol’ wil gaan slapen en mevrouw Maes je vraagt midden tijdens een aanstormende hormonenaanval: "Thei, ik moet tegen eind volgende week een TeGeLijkertijd binnenbrengen en ik weet nog niet waarover ik het wil hebben. Heb jij geen goed idee?" Manlief zoekt hard mee terwijl zijn hormoontjes in hun schelp kruipen, afkerig als ze zijn voor de komst van een spirituele babbel …

Dankzij haar stukjes kon ik, evenals de tgl-lezer, steeds even binnenpiepen in haar "innerlijke burcht" zoals Teresa van Avila dat omschreef als het diepste Zelf waar God zich ergens schuil houdt. Welke levenspartner beschikt nog over zo’n gratis en uniek relatiemedium? Nogmaals van harte dank, waarde redactie!

Grapje. Want haar stukjes ‘confronteerden’ me veeleer met de ervaring dat tenslotte elke mens zijn spirituele weg alleen gaat, moet gaan. De impulsen vanuit het hart zijn wezenlijk onzegbaar. De afstand tussen de beleving en de reflectie is even groot als tussen het genieten van een heerlijke maaltijd en het volgen van een kookprogramma op de televisie, hoorde ik ooit een monnik zeggen. Ook ik was vaak benieuwd waar ze de ‘heilige’ mosterd deze keer zou gaan halen.

Goddank willen en kunnen we beiden leven vanuit een woordeloos Geheim: een vermoeden van iets dat onkenbaar en groter is dan onszelf (cfr. G. Jung). Deze gemeenschappelijke ervaring en keuze is een zegen en geeft toch wel een aparte diepgang aan onze relatie. Wij weten dat sommigen van onze vrienden dit ons een beetje benijden. Het zal ook wel genetisch zijn en hoe langer men samenleeft, hoe meer men op elkaar gelijkt, zegt de volksmond.

Haar artikeltjes geven de indruk dat het er allemaal vlot uitkwam. Niets is minder waar. Ik voelde haar meestal wroeten met het eenvoudig geschreven woord, worstelen om telkenmale het kleine Licht te laten ‘oplichten’ uit het grote Licht en de verscholen dimensie te onthullen via haar ervaringen met vrouwen uit de derde wereld, onze kinderen, de ouderwordende mens, enz.

In het voorwoord van haar boek "Als ik God schrijf", (Lannoo, 1999) schrijft ze dat haar twee zonen Jesse en Jan en ik, haar altijd hebben geïnspireerd. Ik geloof haar maar gedeeltelijk. Het ‘heilige’ ervaren en zien oplichten in je kinderen, dat lijkt me voor een moeder met een aandachtige levenshouding vrij aannemelijk. Maar gedurende meer dan twintig jaar het ‘heilige’ zien in een vreemde Limburger… Nu nog zegt ze dat ze ermee getrouwd is in een moment van zwakte. Het is kiezen of delen, mevrouw Noukens – Maes!

Gelukkig zijn er geen sluitende verklaringsmodellen voor de liefde, de waarheid en de schoonheid. Wij zitten hier op het terrein van het transcendente, van het Geheim. En "wie te klein is voor het Geheim", die zoekt volgens Anna Blaman, "het Bewijs". Leven met en vanuit het Geheim lijkt ons nog steeds veel aantrekkelijker dan leven met het Bewijs. Mede dankzij deze optie kon Roos gedurende al die jaren TeGeLijkertijdjes laten opborrelen tot vreugde en ook wel eens tot ergernis bij de lezer maar ook tot ambiance bij de familie ‘Klepkes’ in Kessel-lo.

Op het einde van dit stukje voel ik opeens voor de schare stille fans van mijn vrouw een beetje compassie opkomen. Want het laatste TeGeLijkertijd is geschreven. Ik van mijn kant ben bereid jullie rouwproces te verlichten en garandeer jullie dat ik de herfstperiode van haar leven met mijn beste zorgen zal omgeven. Mag ik dan jullie medewerking vragen als zij haar stille minnaars zal missen? Ik ben immers ook maar een beperkt wezen!