We leerden elkaar kennen nu meer dan twintig jaar geleden en bevolkten in Leuven twee jaar samen een gemeenschapshuis. We hebben elkaar sindsdien niet meer losgelaten. Ook al waren de afstanden soms bijzonder groot. Ook al werden er gezinnen gesticht. Ook al kwamen we elkaar lijfelijk soms enkele jaren niet tegen. Toch hielden we contact. Eénmaal gingen we er zelfs voor tot aan de andere kant van de wereld. Als iedereen in het land was, trokken we er minstens éénmaal per jaar met de gezinnen op uit. Dit jaar besloten we alleen met de mannen te gaan – ondanks de jammerklachten van een deel van het nageslacht.

Er zijn veel unieke dingen aan deze vier mannen. Met de meeste hebt u als lezer niets te maken, één wil ik hier wel noemen. Onze gesprekken duren niet alleen uitzonderlijk lang, ze zijn ook wars van nostalgie. We hebben de herinnering aan het verleden niet nodig om ons goed te voelen bij elkaar. En binnen de kortste keren liggen die onderwerpen op tafel die we willen, ja haast moeten, delen. En bij erg delicate onderwerpen zijn er meestal ook maar weinig woorden nodig. Er is een weten van elkaar voorbij de taal. Dit is vriendschap waarin tijd en ruimte geen rol speelt. Ook al doet het geweldig deugd elkaar af en toe te zien.

Op weekend in de Ardennen bijvoorbeeld. Na enkele stookuren is de temperatuur gestegen tot zo’n graad of negen. En tegen dat we dan eindelijk in onze slaapzak belanden, klokt de thermometer, die strategisch boven de kachel hangt, af op twaalf graden. Wonderlijk genoeg hebben we de indruk dat het behaaglijk warm is. Niet alleen het vuur heeft de kou verdreven.

Ze nam het TeGeLijkertijd over van Hein Schaeffer in het jaar dat ik voor TGL begon te werken. Ik kende haar als studentenpastor, niet persoonlijk. Dat is snel veranderd. Met haar en haar man Thei groeide al snel vriendschap. Dit belette mij niet om af en toe – weliswaar vriendelijk – te vloeken op sommige van haar stukjes. Het hield haar niet tegen om, ondanks mijn opmerkingen, toch haar zin door te drijven over bepaalde zinswendingen, woordkeuzen, titels, … Meestal verliep het contact over een cursiefje echter gestroomlijnd. Roos’ tekst kwam tijdig toe. Ik las en formuleerde hier en daar een bedenking en in overleg volgde een definitieve versie. Een droom van een samenwerking.