"Breng jij mij weg tot aan de brug?" (A. van Kempen)

Het lijden kan een mens zo diep treffen dat zinvol verder leven onmogelijk lijkt. Met zo iemand meegaan naar de beslissing uit dit leven te stappen, vraagt een bijzonder respectvol inlevingsvermogen.

(tekstfragment)

Er was eens een vrouw die op een smal pad liep en zij droeg een steen. Haar gang was moeilijk en niemand ontging dit. Naast haar, zover als zij kon kijken, liepen mensen net als zij, ieder met hun eigen steen. Er waren er die een kleine, gladde ronde steen in hun handen hadden. Zij liepen gemakkelijk en lichtvoetig. Er waren er die een ruwe, moeilijk te hanteren steen meevoerden. Dan in de ene, dan in de andere hand. Af en toe stonden ze stil om uit te rusten. Er waren er ook die een steen droegen die voor buitenstaanders aantrekkelijk en glanzend leek. Toch liepen ze moeizaam en gebogen op hun smalle pad en kwamen slechts zwoegend vooruit.

Voorzichtig betastte die vrouw haar eigen steen. Loodzwaar was hij, een te groot gewicht voor haar smalle schouders. Jarenlang had ze geprobeerd haar last te dragen, nieuwe wegen, andere wegen te zoeken. Maar nu stond ze stil, legde haar steen midden op het smalle pad en ging op de grond liggen. Doodop viel ze in slaap. Toen ze wakker werd zag zij dat haar steen ook nog was gegroeid. Onverzettelijk als een rotsblok. Haar pad was erdoor geblokkeerd. Degenen die haar het meest nabij waren en tjjdenlang al met haar meeliepen, zagen wat er gebeurd was. Ze legden hun eigen steen neer en probeerden te helpen. Soms kregen ze samen wat beweging in de enorme steen. Met alle kracht die in hen was, duwden ze tegen de steen van de vrouw. Ze bleven vol hoop, bijna tegen beter weten in. Ze wilden samen met de vrouw het pad ten einde lopen.

Maar de steen van de vrouw groeide voort en er was geen beweging meer in te krijgen. Ten lange leste ging de vrouw die zo lang had gevochten, zitten. Ze zei: "Ik ben moe, doodmoe. Ik heb het samen met jullie geprobeerd. Mijn pad gaat niet verder. Het is genoeg geweest. Maar jullie... pak je steen weer op, hou elkaar op de been en ga samen verder.

De volledige tekst van dit artikel is te lezen in TGL 2003/1. Dit nummer kan online besteld worden.

Reageren op bovenstaand artikel kan door onderstaand formulier in te vullen en op de knop verzenden te klikken.
Indien gewenst, wordt uw reactie anoniem op de website geplaatst (als u het vakje "Graag anoniem" aankruist). We vragen wel je bekend te maken aan de TGL-redactie door het vak "Naam" in te vullen.