Het lezen van allochtone auteurs, niet enkel als een kanttekening bij het eigen leven, maar ook als een bron van herkenning. Deze idee is een uitdaging op zich...

Lezen maakt als het ware een gesprek mogelijk dwars doorheen tijd en ruimte. Het blijft niet bij een louter luisteren naar wat deze auteurs mij te zeggen hebben, naar de nieuwe inzichten die zij aanbrengen, naar de nieuwe ideeën en werelden die door mijn fantasie beginnen te spoken. Maar mijn geleefde wereld gaat met hun concreetheid in dialoog. Ik ontsnap niet aan een vorm van engagement en verbintenis met wat ik lees. Lezen dwingt mij als het ware tot het opzetten van een andere bril, al was het maar tijdelijk. Het gaat niet om het vergeten van mijn eigen leven, - al komt het misschien wel tot een loslaten van persoonlijke opvattingen en gewoontes -, maar om het durven zien en onderzoeken wat mogelijks nog denkbaar en leefbaar is binnen de grenzen van ons bestaan. De diversiteit en de complexiteit van een mensenleven worden in het lezen van individuele verhalen voortdurend herinnerd en bespreekbaar gesteld.

De volledige tekst van dit artikel is te lezen in TGL 2003/1. Dit nummer kan online besteld worden.