De breuklijn is zichtbaar. Maar is er ook sprake van een breuk? Gaan de beide delen een apart leven leiden? Eigenlijk ziet het er zo niet naar uit. Het vlak (wat het ook moge zijn) is wel zijn gladheid kwijt. De keerzijde is het leven dat zichtbaar wordt. Weer en wind werden getrotseerd. Gebeurtenissen uit het verleden hebben sporen nagelaten. Is dat niet net rijkdom?

Als je sommige media mag geloven staan we aan de vooravond van de botsing tussen de islamitische en christelijke beschaving. Zoals zo vaak wordt bij dit onderwerp ingespeeld op angst die leeft bij mensen. Die angst kent natuurlijk legitieme oorzaken: gewelddadige conflicten b.v. overal in de wereld die met religieus verzet of religieuze strijd te maken hebben. Maar die angst wordt misbruikt. Echter: stellen dat er niets aan de hand is, is niet alleen naïef, het is evenzeer beduvelarij.

Eind september ging ook kardinaal Danneels op deze thematiek in. Hij vatte de discussie samen door te stellen dat "in een eengemaakt Europa alleen plaats is voor de islam als deze op zijn beurt - net zoals destijds het christendom - een soort Franse Revolutie doormaakt". Een Franse Revolutie voor de islam? Het is een diepgaande verkenning waard. Die wordt u aangeboden door islamoloog Emilio Platti, in drie, elkaar opvolgende, artikelen. Met kennis van diens tekst reageren Nadia Fadil en Gie Goris. Niet om een tegengesteld standpunt in te nemen, wel om vanuit wie zij zijn en hoe zij naar de wereld kijken, hun licht te laten schijnen op de onderwerpen die Platti aanhaalt.

Breuklijnen worden aldus zichtbaar. Het leven laat littekens achter. Maar tot een breuk hoeft het echt niet te komen.

Jos Vandikkelen