JEF RAVELINGIEN

Ik ben nu al 28 jaar bezig Romero te ontdekken. Met de jaren 'groeit' hij nog in zijn uniciteit. Zijn eretitel Voz de los sin voz (stem van de stemlozen) blijft een formidabele titel, een term waar je een methodiek, een visie of een programma kunt aan ophangen. Iets zoals het 'zien, oordelen en handelen’ van Jozef Cardijn. Op zich dus al waardevol genoeg om de naam Romero te bewaren (zoals andere symbolen van inzet en organisaties, denk aan figuren als Gandhi, Damiaan Deveuster, ... ). De naam Romero zal er ons permanent aan herinneren dat hele groepen compleet vergeten worden of bijna nooit beluisterd. Niet door de opiniemakers. Niet door de beleidsvoerders. Niet door de economisten... Maar voor mij is Romero nog veel meer geworden. Met name voor de kerk en de christenen zou hij een dwingende uitdaging moeten worden. Wellicht is het niet toevallig dat het graf van de aartsbisschop-martelaar verdreven werd uit 'zijn' kathedraal, naar een donkere crypte eronder. Een groot deel van de Latijns-Amerikaanse hiërarchie zwijgt hem dood - terwijl massa' s arme christenen aan de basis hem beminnen. Zijn visie op 'geloof en evangelie’ verdient diepere bestudering. Zo'n ‘bekoorlijk’, krachtig en geloofwaardig geloof heb ik nergens gevonden, toch niet in die mate. Ooit kreeg ik een meditatieboekje van de zus van Monseñor, Zaïda Romero, met 365 korte citaten uit zijn toespraken en brieven. Meteen een levensprogramma voor elke christen, meteen een her-ijking voor het leven van de kerk, op grote en kleine schaal. Nergens voel ik meer gedrevenheid voor de verdediging van het leven, vooral het leven van zij die "geen leven hebben". Nergens proef ik meer dat radicaliteit heel iets anders is dan extremisme of kortzichtigheid. Bij hem: eerbied voor zowel de rijke traditie als voor nieuwe inzichten. Zoveel direct contact met de slachtoffers, zoveel bereidheid om met anderen samen te zoeken, ook als zij andersdenkend zijn. "Als de armen ermee gediend zijn, als de gerechtigheid maar toeneemt". Niet het instituut 'kerk' primeert, maar het Rijk Gods telt. Ik sta verstomd hoe hij op niet meer zo jonge leeftijd nog zo ingrijpend kon veranderen in inzichten en keuzes. Ik smaak zowel zijn angsten en twijfels, als zijn bereidheid door te gaan, ondanks alles. Dé vindplaats van God, en de toetssteen voor de authenticiteit van het geloof werd meer en meer de arme. Alle gelovige Salvadorenen dachten aan Romero als ze met Kerstmis hoorden dat de menslievendheid van God op aarde is verschenen.