Maaike de Haardt doceert dogmatiek (Vrouwenstudies Theologie) in Tilburg en Feminisme en Christendom aan de C. Halkesleerstoel (Nijmegen)

“Het gaat er niet in eerste instantie om dat we uitdrukkelijk God ter sprake brengen. Dat kan eventueel een tweede stap zijn. Op het moment echter dat mensen niet meer beantwoorden aan het normatieve beeld (jong, dynamisch, gezond, autonoom, etc.) dat heerst in een bepaalde cultuur, is het allerbelangrijkste dat zij erkend worden in hun menselijkheid. Als dat niet aanwezig is, zijn alle theologische beschouwingen rond scheppingsgeloof een slag in de lucht. Dat is één zaak.

Theologen zullen dus het oor moeten te luisteren leggen bij het geleefde leven, om in het alledaagse sporen van religiositeit, sporen van het goddelijke te vinden. Ik denk dat die twee mekaar nodig hebben en dat het fundamenteel is voor onze theologie en voor onze kerken, om zich te laten gezeggen door dat wat zich aandient in die ervaring van het alledaagse.”

Dat is het cultuurkritisch element in de theologie.

Daarnaast is het van belang de ervaring van oudere mensen zelf te boren.Wellicht zijn daar sporen van religiositeit te vinden in het alledaagse. Het is belangrijk die momenten op het spoor te komen en ze te benoemen.

Het gaat hier om het openleggen van de aanwezige religiositeit van mensen waar we eerder over spraken. Ook al beantwoordt deze niet aan de huidige of geldende religieuze kaders en patronen. Oudere mensen spreken inderdaad niet de taal van de bevrijdingstheologie, omdat dit in hun leven niet aan de orde is. Maar dat wil niet zeggen dat ze daarmee geen ervaringen opdoen van hoe God of het goddelijke hen nabij is. Zoals het heel goed mogelijk is dat zij ons elementen aanreiken waar wij blind voor zijn.