Zoals gezegd: het is mij nog steeds niet gelukt, misschien omdat ik nog gezond en zoals het heet ‘vitaal’ ben. Zonder dat ik dat persé zocht, overviel mij enige tijd geleden een verliefdheid. Thans leef ik met mijn nieuwe partner een herboren liefdeleven, naadloos aansluitend aan de gelukkige jaren met mijn overleden vrouw. Alsof er nauwelijks sprake is geweest van een onderbreking. De weemoed bij het terugdenken aan onze overleden partners delen wij intens en in gelijke mate samen. Telkens lost deze weemoed op in een oud geluksgevoel dat wij herkennen van vroeger en dat wij nu opnieuw weer met elkaar samen delen.

Er gaat geen dag (soms nacht) voorbij of ik denk aan ziekte of dood. Aan mijn naaste omgeving kan ik onmogelijk voorbij gaan. Dan stokt mijn adem in mijn keel en voel ik mij ellendig. Daarna is het weer of het lieve leven mij meeneemt en aan immens verdriet voorbij sleurt.

Hoe zal het zijn als ik werkelijk oud, ziek, weerloos en afhankelijk ben? Ik weet het zomin als toen ik jong was. Wel weet ik dat ik alleen maar in liefde kan leven met mijn levende omgeving en alleen maar zo mijn doden dierbaar kan gedenken.

Alles is liefde (tenminste tot nog toe). Ik mag hopen dat dit tot het allerlaatste ogenblik geldt.

Dan zal ik God zien, die ik nu alleen maar vermoed.

Reageren op bovenstaand artikel kan door onderstaand formulier in te vullen en op de knop verzenden te klikken.
Indien gewenst, wordt uw reactie anoniem op de website geplaatst (als u het vakje "Graag anoniem" aankruist). We vragen wel je bekend te maken aan de TGL-redactie door het vak "Naam" in te vullen.