De Kerk heeft in de loop van de geschiedenis vele moeilijke momenten gekend; tijden waarin zij absoluut niet was wat zij zou moeten zijn.
Maar deze vorm van kerk zou ik niet met een hoofdletter willen schrijven; het is eerder de buitenkant (of de zondige belichaming) van wat in in wezen 'heilig' is.
Onze herders zijn geroepen om te leven vanuit het levend Hart van de Kerk (vanuit Christus zelf), en daar slagen zij niet altijd in, met alle gevolgen van dien.
Persoonlijk vind ik het dan jammer om dan ineens de Kerk met een hoofdletter in vraag te stellen, want in feite stel je dan Christus in vraag.
Ik denk dat wij de Kerk terug moeten leren 'ontvangen', in de diepste betekenis van het woord.
Wij, westerse mensen, denken dat we alles zelf moeten maken. De Kerk daarentegen, is iets dat men niet kan maken, deze kan men enkel ontvangen om er van daaruit in te leven en haar uit te dragen.

Zo zullen we meer en meer terug in geloof gaan inzien dat de Kerk Christus zelf is die ons tot gemeenschap maakt in Hem. Hij die het Licht is, de Waarheid en het Leven, zal ons àls gemeenschap maken tot zijn belichaming, ook hier met alle (goede) gevolgen van dien.
De Kerk is in wezen mystiek, waarin de Heer door ons heen (door de herders en de gewone gelovigen) wilt bidden, leven en werken.
Laten we toch nederig worden, onze handen en ons hart openen, om terug in dat Hart van de Kerk te mogen staan. Het zal ons zo bevrijden !!

Ik wil graag een voorbeeld geven uit de Middeleeuwen ten tijde van Franciscus van Assisi. Het was een tijd waarin men terecht veel kritiek had op de Kerk. Ze was corrupt, was op machtswellust uit, enz...
Franciscus moet hier zeker veel over nagedacht hebben (en onder geleden hebben). Maar hij koos ervoor om naar het Hart van de Kerk te kijken, recht door alle zondigheden heen die toen welig tierden in de Kerk. Het was een tijd waarin de priesters hun ambt dikwijls niet serieus namen. Velen leefden er maar op los, zagen de armen niet staan, leefden voor hun eigen ik, enz. Op een dag kwam er een persoon bij Franciscus klagen: "Broeder Franciscus", zo zei hij, "er is daar een priester die zijn priesterschap absoluut niet serieus neemt; hij gaat met vrouwen om, wil geen eucharistie vieren, enz... zou jij hem eens niet de les willen gaan spellen". Franciscus trok al biddend naar die zondige priester, klopte aan en vroeg of hij bij hem te biechten mocht gaan...

Zo deed Franciscus dat. Hij veroordeelde de zieke priester niet, maar door hem aan te spreken op zijn zending, genas hij iets in die man. Hij appelleerde hem op zijn diepste roeping. Op deze wijze ging Franciscus recht naar het Hart van de Kerk, én herstelde haar.

Ik haal dit voorbeeld aan omdat ik denk dat wij hier veel uit kunnen leren.
Als christelijke gemeenschap vind ik dat wij onze priesters moeten bemoedigen, ondersteunen en appelleren op hun taak. We moeten ze met warmte omringen, biddend en in geloof, en hen vooral niet veroordelen. Zo zullen zij zelf meer in meer in die diepe vrijheid en vreugde staan van het evangelie.

Het is makkelijker om tegen de Kerk te stampen in plaats van ervoor te kiezen om (als gemeenschap) te leven vanuit haar heiligheid. Wat dit laatste betreft slagen we dikwijls de bal mis.

Persoonlijk denk ik dat we vooreerst terug een biddende gemeenschap moeten worden; een gemeenschap die leert wat het betekent 'de Kerk ontvangen', om dan van daaruit de vrede en de liefde van Jezus uit te dragen.

Vrede en alle goeds! Kris