Het initiatief voor de vestiging van een minimawinkel roept in Nederland veel weerstand op. De winkel werkt stigmatiserend en accentueert de tweedeling in de Nederlandse samenleving. Een aparte winkel voor arme mensen, dat gaat te ver.

De stigmatiserende werking van een minimawinkel vind ik minder schokkend dan de praktische noodzaak van zo'n winkel. Vanuit mijn ervaring bij het anti-armoedeproject Z3, merk ik dat veel mensen niet rond kunnen komen van een uitkering. Het blijkt dat veel mensen bezuinigen op hun dagelijkse maaltijden. Ze zijn ook veel tijd kwijt aan het zoeken naar koopjes bij verschillende winkels. Een minimawinkel voorziet dan ook in een reële behoefte van veel mensen. Het is schokkend om te merken dat een dergelijk initiatief kennelijk noodzakelijk is om zo de minima in staat te stellen een warme maaltijd op tafel te zetten.
Ik pleit er dan ook voor dat een minimawinkel onder protest gevestigd wordt. De initiatiefnemers en de wethouder zouden de vestiging van een minimawinkel moeten begeleiden met een protestbrief aan de landelijke overheid. De regering faalt namelijk op schrijnende wijze in haar anti-armoedebeleid omdat mensen geen toereikende uitkering krijgen. Een structurele verhoging van de uitkering is en blijft een bittere noodzaak opdat mensen zich een goede maaltijd kunnen veroorloven van niet-afgedankte producten.

Ik ben benieuwd naar reacties op mijn idee van 'een vestiging onder protest'.