Geachte,

Waarschijnlijk bent u ongelooflijk zeker van uw zaak. Uw kras taalgebruik laat dat toch uitschijnen (zie reactie 12-3-3: "Zo vaak diezelfde simplismen").
Toch meen ik enkele kanttekeningen te moeten plaatsen bij uw stellingen, die u met haast dogmatische zekerheid poneert:
U laat uitschijnen dat dogma's aanvaarden een lage vorm van geloof is. Nu bent u misschien wel in staat om hoogst persoonlijk het goddelijke aan te voelen, te vatten én te omschrijven, maar vele andere mensen hebben daar moeite mee.
Ik smeek u, vergeef deze eenvoudigen. Vergeef ook, bijvoorbeeld, Karol Wojtyla, die toch een dubbel doctoraat heeft en diezelfde dogma's die de Kerk ten zeerste onderschrijft (hemel, hel en andere dogmatische stellingen) nauw aan het hart draagt.
Natuurlijk, iedereen weet dat u al deze dingen zovéél beter ziet en dit aan de hand van "redelijke argumenten", die mij helaas onbekend zijn. Ik smacht er werkelijk naar een glimp van uw onmetelijke kennis te mogen opvangen.
Enkele vragen heb ik toch voor u: hoe interpreteert u de Bijbel, als u dit heilig geschrift degradeert tot blijkbaar niets meer dan een boek vol schattige verhaaltjes? En wat geeft u het recht om deze interpretatie boven de meer "dogmatische" interpretaties te verheffen? Wat bedoelt u met elkanders mening respecteren als u toch duidelijk uw minachting hiervoor te kennen geeft?
Verlicht mijn geest alstublieft.

Van een eenvoudige

P.S.: U laat u overigens zeer denigrerend uit over wijzen van geloven die de uwe niet zijn. Doet mij denken aan de middeleeuwers, die toch zo doeltreffend het gewone volk van de elite wisten te onderscheiden.