Veel manier van beleven...

19/12/2000
Sven Vannecke
[email protected]

Ik merk dat mijn vorige - wat radicale - stelling heel wat ergernis uitlokt. Dat kan ik best aannemen. Er zijn echter een paar zaken die niet duidelijk zijn overgekomen, vrees ik.
Na 4 jaar Grootseminarie Brugge, heb ikzelf in de afgelopen zomer beslist om mijn opleiding niet verder te zetten. Ik ben naar Leuven getrokken, van waaruit ik deze tekst nu tik. De reden voor mijn fundamenteel aarzelen is (inderdaad) het celibaat. Het is een grote opgave, een bijna onmogelijke uitdaging. En hoewel veel priesters er in slagen om een dubbelleven vol te houden, wenste ik deze wel degelijk belachelijke inconsequentie niet aan te gaan. Wanneer ik mij wel in staat acht om alle beloftes aan te gaan, dan wil ik terug naar het seminarie, anders niet. Dat is niet ouderwets en ook niet voorbeeldig. Het is volgens mij de enige manier om jezelf als mens en als gelovige ernstig te nemen.
Ik voel me niet minderwaardig en beleef mijn geloof even bewust als voorheen. Waarom zou ik? En ik hou nog altijd van de Kerk, en dat betekent evenzeer dat ik me soms zorgen maak om bepaalde evoluties. Maar ik wil de Kerk niet afschaffen. Waarom zou ik? Ik wil geen sacramenten van gehuurde priesters. Ik wil sacramenten van priesters die God dienen en niet zichzelf.

Ik zou het trouwens op prijs stellen, mochten alle priesters die hun celibaatsbelofte niet onderhouden, ook effectief de stola naast zich neer leggen.
Het gevolg zou positief zijn. Enerzijds zou men een priestercorps zien dat meer respect verdient, en anderzijds zou men in Rome de omvang van het probleem duidelijk zien. Ikzelf ken een paar priesters die bij mij (en bij heel wat gelovigen) een afschuw opwekken, precies omwille van hun levenswijze. Dan heb ik het trouwens niet alleen over priesters met een sexuele relatie.

Ik wil trouwens ook de mogelijkheid van het gehuwde diaconaat even naar voren schuiven als een - zij het bescheiden - tegemoetkoming aan de mannen die hun roeping willen verwezenlijken, en tegelijk ook een huwelijk wensen aan te gaan.
Het zou prachtig zijn, mochten ook diaconessen gewijd kunnen worden. Dat lijkt op zich misschien een utopie, maar precies omdat de Schrift spreekt over een diacones is die mogelijkheid helemaal niet uitgesloten...

Ik wil ook nogmaals beklemtonen dat het geenszins mijn bedoeling is om de Kerk met de mantel der liefde te bedekken en aldus een sprookjesachtig kerkbeeld te creëren. De Kerk heeft in het verleden fundamentele fouten gemaak, en dat is in het heden niet anders. Het is echter eigen aan onze tijd om kritiek te geven en de positieve kant niet eens ernstig te nemen. Dat is dan voor de idealisten (lees: fanatici).

Dit alles wil zeker niet zeggen dat ik niet open sta voor de vele bewegingen die er anders over denken. De discussie is bijna confessioneel van aard, en dat doet ieder stoten op de kern van zijn eigen overtuiging. Dat moet vonken geven. De teksten zitten er vol van. Daarin zie ik iets positiefs: ieder is vurig op zijn eigen wijze. Daarom houd ik ook graag contact met protestanten...

Pluralisme impliceert dat elkeen respect voor mekaars visie heeft, maar men gaat niet op in de grote stroom van visies. Dan is er geen pluralisme meer, maar eenheidsworst!