Het ontmoedigt mij als TGL verkommert tot een soort van tijdschrift voor spitstheologie, waar een vermoeide lezer als ik "vergast" wordt op een hyperindividuele analyse van een blijkbaar sterk van zijn "ik" bezeten auteur. Als nu, stel dat dit zo is, Boeve zou vinden dat christenen "teruggeworpen worden" op hun eigen overlevering (p. 187) terwijl Borgman meer smaak vindt in "mensen die op een nieuwe manier naar de christelijke traditie kijken" (p.188) dan vraag ik me zuchtend af wanneer de theologen opnieuw "le sexe des anges" zullen gaan uitpluizen, en wàt in vredesnaam TGL ons daarmee te bieden heeft. Ik zoek eerder naar "leven", geestelijk leven, ja. Maar wel "lèven".