Enkele mensen van ons groepje (dat overigens zeer heterogeen is) die mee de opleiding volgen, hebben in de loop van de voorbije 2 jaren méér dan eens de vraag gesteld: "Wat hebben ze ons toch allemaal wijsgemaakt?". We zijn toen tot de vaststelling gekomen dat er een hele evolutie verlopen is in de manier waarop vroeger geloofsinhouden werden doorgegeven en nu. Zo hebben sommige mensen blijkbaar wat moeite met het idee dat de taal die in de bijbel wordt gebezigd vooral een tweede of symbolische taal is, eerder dan de bijbel letterlijk te lezen. Dit is wellicht één argument van vele andere, waarom hedendaagse tijdgenoten kritisch staan tegenover de kerkelijke taal zoals ze nu (nog) verwoord wordt.

Op p. 140 verwijs je naar de mens als zinzoekend wezen. Gaandeweg (in het omgaan en geconfronteerd worden met leven en dood) is de mens zich bewust geworden van een andere 'Aanwezigheid'. Je stelt je de vraag of dit zoeken en worstelen louter ménsenwerk is of ook een theologische dieptedimensie heeft? Je verwijzing naar Antoon Vergote zou ik bij gelegenheid ter harte willen nemen. Benieuwd wat die man daarover te zeggen heeft. Ik vraag mij af of die bewustwording van 'God' in je leven alleen maar kan gezien en benoemd worden doordat anderen hiervoor een interpretatiekader aanbieden, zoals geloofsopvoeding en in godsdienstlessen bvb.

Ik onderstreep mee dat een taal over God mee moet groeien vanuit de feitelijke ervaringen van mensen. Dat in communicatie geloofstaal herkenbaar moet zijn vind ik van belang, zeker voor mijn inzet als pastor. Vertrouwd geraken met de levenservaringen van mensen is hiertoe een voorwaarde, voor mij. Ik vind het dan ook spijtig als ik merk dat in de zondagse eucharistieviering veel van de liturgische woorden die gebruikt worden soms ver af staan van onze levenscontext. Ik ben dan ook van mening dat we in onze ontvankelijkheid alleen maar kunnen geraakt worden als de gehanteerde geloofstaal herkenbaar is (waarmee ik niet wil zeggen dat ze niet meer getoetst hoeft te worden aan de traditie. Integendeel). Liturgie is ook de ruimte waarin nieuwe woorden en symbolen geproefd en getoetst worden aan de oorsprongsintuïtie van het bijbels geloven én aan de feitelijke ervaringen van mensen. Zou de liturgie in de kerk niet méér die kant op moeten? Ik vind van wel. Ook een grotere en actievere inbreng van de gelovigen zou soms moeten kunnen.

Mocht mijn schrijven bedenkingen of vragen oproepen: ik sta er voor open. Ik wou ook dankbaar gebruik maken van de mogelijkheid om in gesprek te treden.

Tot een volgende keer,

Daniël.