Misschien eerst mezelf even situeren: ik ben 68, met pensioen, gehuwd, kinderen en kleinkinderen; pas lezer van TGL, dat ik ontdekte via internet. Mijn levensverhaal is in Vlaamse termen prototypisch: oerkatholiek opgevoed en opgeleid (KSA etc. ) later met moeite maar bewust afgekeerd van kerk en geboden. Maar in feite het zoeken (en die kerk) nooit kunnen loslaten.

Elk artikel in TGL (ik lees ze allemaal) roept bij mij zoveel reflecties op dat het niet doenbaar is alles te communiceren. Ik maak vandaag één uitzondering: het artikel van Jacques De Visscher over Herbergzaamheid.

Ik begrijp dat het gaat over de symbolisering van het vertrouwde kader, de dingen rondom ons geconcretiseerd in de eigen stek, de thuis, het huis voor het zich geborgen voelen, voor het wortel schieten en houden.

En dit verhaal wordt verteld in een Oikonde-kader. Heeft niemand daarop gereageerd toen?

Wie beter dan de mensen van Oikonde zullen weten dat die thuis en dat huis ook wel eens een hel kan zijn. Een plek waar angsten, frustraties, pijn en wrok welig kunnen tieren.

Je moet het daarom nog niet zo dramatisch zien, maar voor hoevelen is hun thuis, hun huis alles behalve die ideale geborgen plek? De vernederde vrouw, het mishandelde kind, de puber die er alleen onbegrip ontmoet, de man die het als zijn beknotting aanvoelt, de ruzies, de spanningen, de vetes die zich achter die mooie gevels dagelijks afspelen. Waarom ontvluchten zovelen anders die geliefde plek. JDV formuleert het zeer mooi maar vanuit een haast utopische context. Het loopt echter hoogst zelden helemaal zo.

Ik beschouw gewoon enkele situaties die ik dagelijks om me heen zie waarbij ik de vraag stel: waarom kunnen al die mensen zo moeilijk thuisblijven?

Neem nu het zondagse boring-shopping langs eindeloze Vlaamse winkelsboulevards en gouden kruispunten. De tomeloze hoogconjunctuur in het restaurant- en cafébezoek. Het universele reissyndroom, mensen moeten weg, voor kort of voor lang, ver weg of dichtbij, maar weg van thuis. Of mijn eigen getrouwde kinderen: allemaal tweeverdieners, hectisch weekritme, kilometers in de auto, uren file, kleuters her en der ophalen en wegdoen, en het weekend... dan moeten zij zonodig weer op stap naar 101 places to be. Wat is er mis met hun thuis?

Ik kijk ook naar mezelf: ik voel me kiplekker in een gezellige taverne achter een geurende koffie met een goed boek (of het nieuwe nummer van TGL). Thuis ken ik een onweerstaanbare trek naar mijn PC, dus weer (virtueel) uit huis. Ik heb dus zelf niet zoveel affiniteit met die thuis van JDV? En dat voor een gepensioneerde... shame! Ik weet het. Thuis, Axis mundi... ik ervaar het niet zo. Mijn lot is en blijft: onrust.

Of misschien moest ik het artikel lezen in termen van "should be" eerder dan "be".