Ook mijn hart zou doodgaan

14/08/2002
Anoniem

Eigenlijk kan ik hier alleen maar mijn oneindige dankbaarheid en bewondering uiten voor mensen die de asielzoekers bezoeken. Het moet een wrede taak zijn. Ik wist zelfs niet dat die term "naamloos en vergeten" - tot de dood - in ons rechtstelsel voorkomt. Waar zijn we toch mee bezig. Landen als Amerika, Canada en Australië zijn opgebouwd door mensen die elders een beter bestaan gingen zoeken, ook heel veel mensen uit Europa (Ierland, Zweden, Italië, noem maar op) en vandaag, nu we rijker zijn dan ooit, in dit 'vrije westen' nu kunnen er z.g. geen mensen meer bij.

Ik heb er vaak aan gedacht ook vrijwilliger te worden om met mensen in gevangenissen en opvangcentra te gaan praten, maar ik vrees hiet niet aan te kunnen. Mijn hart zou ook dood gaan. Daar heeft niemand iets aan.

Ik wens jullie alle moed en sterkte om in het treurige bestaan van zoveel verschoppelingen een beetje licht te brengen.

Reageren op bovenstaand artikel kan door onderstaand formulier in te vullen en op de knop verzenden te klikken.
Indien gewenst, wordt uw reactie anoniem op de website geplaatst (als u het vakje "Graag anoniem" aankruist). We vragen wel je bekend te maken aan de TGL-redactie door het vak "Naam" in te vullen.