Ontroerend

08/06/2004
Anoniem

Het bovenstaande artikel heeft me erg ontroerd.
Zo hard zijn we inderdaad in onze samenleving geworden.
Op  4 mei moest ik samen met enkele van mijn leerlingen een krans leggen bij een gedenknaald voor de gevallenen van de tweede oorlog.
"Dit nooit weer". Dat was het motto.
Ik hoefde niet erg lang na te denken.
Mijn beste vriend is een Koerdische jongen uit Turkije. Uitgeprocedeerd. Hij hielp mij altijd in de klas en was "gek" met de kinderen en zij en ik met hem. We hebben brieven verstuurd naar de minister. Hij heeft zijn verhaal verteld op school. De littekens laten zien van de gevangenis, want hij was sympathisant van de PKK.
Hij moet weg. Hij moest al weg. Maar waarheen?
Naar de gevangenis in Turkije. En dan? Vechten tegen zijn eigen volk? Nee? Dan weer gevangenis.
In Nederland zegt men 'dit nooit weer'. Dat ZEGT men.
Maar ze doen het wel. Elke dag.
Ik moest er erg om huilen. Nee niet om wat er vroeger was gebeurd, om wat er vandaag gebeurt...
Ik hou van ze.

Reageren op bovenstaand artikel kan door onderstaand formulier in te vullen en op de knop verzenden te klikken.
Indien gewenst, wordt uw reactie anoniem op de website geplaatst (als u het vakje "Graag anoniem" aankruist). We vragen wel je bekend te maken aan de TGL-redactie door het vak "Naam" in te vullen.