Knuffelbeer- of prikkeldraadspiritualiteit

30/04/2001
Gustaaf van Dingenen
[email protected]

Is God als een knuffelbeer, die ons een veiligheidsgevoel geeft en een sfeer van bescherming en tederheid? Of: is God een verboden terrein, een domein dat taboe is verklaard, in het geheel van de zichtbare en onzichtbare werkelijkheid, afgespannen met kritische prikkeldraadtheorieën en beschermd door antipersoonsmijnen, zodat de argeloze wandelaar die het daar mooi vindt en toch ergens door de prikkeldraad geraakte, plots de voeten wordt afgerukt door een kritisch geplaatste antipersoonsmijn? Natuurlijk is God noch het ene noch het andere; hoewel toch: voor sommigen misschien óf het ene óf het andere, zonder weg tussen.

Dat was mijn reactie toen ik gisteren (24 april) na lange tijd nog eens op internet www.tgl.be ging opzoeken. Ik kwam direct weer in de sfeer van het oefenkamp voor spirituele karate dat typisch is voor ons Vlaamse land, blijkbaar. Of althans voor TGl. Het amuseert me wel en natuurlijk denk ik er het mijne van. Maar mijn opvatting is niet bedoeld als 'wetenschappelijk'. Ik zie mezelf eerder als een doe-het-zelver wat spiritualiteit betreft.

Ieder heeft zo zijn manier om de avond zinvol door te brengen. Sommigen leggen een CD op en luisteren naar de muziek die zij mooi vinden, anderen kijken naar het TV programma van hun voorkeur. Ik ga dan wel eens op internet en ga naar www.vatican.va of naar www.natcath.com om eens te zien wat de National Catholic Reporter nu weer aan interessants te vertellen heeft, of naar www.kerknet.be of ik lees in de gedrukte versie van Tertio, gezien die nog niet op internet zijn, of een gedrukte Asia Focus, of, welja www.tgl.be.

Als men zo ver van huis is, en dat betekent na 6 jaar Rome weer terug naar Azië, Manila, waar ik vroeger 25 jaar in Japan was, dan is dat voor een religieus een manier om wat voeling te houden met het thuisfront, het land waar men tenslotte zijn religieuze wortels heeft.

Ik ben dan niet in de stemming om discussies aan te gaan, maar ik vind in elke uiteenzetting wel iets waarvan ik zeg: “tiens ja, daar had ik nog niet aan gedacht” Of: “Zie je wel, dat had ik ook altijd gezegd en gedacht”. Ik heb ergens wel iets van de “verdediger der belaagden en verdrukten” in mij, zodat ik spontaan op het standpunt ga staan van diegene die aangevallen wordt, en me keer tegen diegene die aanvalt. Ik stem dus, als ik moet kiezen (maar dat is uiteindelijk niet nodig, vind ik) voor de knuffelbeer en tegen de prikkeldraad. Maar dat zegt natuurlijk niets, want TGL is een blad voor “wetenschappelijk gefundeerd” schrijven en ik heb b.v. ook nooit naar de “wetenschappelijke fundering” gevraagd van mijn overtuiging dat mijn moeder me gaarne zag, of dat God me gaarne ziet. Voor mij is dat iets dat geen wetenschappelijk bewijs vraagt, maar daarom niet zinloos of waardeloos. Zoals ik van een lekkere maaltijd of een lekker glas wijn kan genieten zonder dat ik weet hoeveel koolhydraten en vetten enz. er in zitten, of er eventueel, en welke soort, bacteriën opzitten en wat de chemische reactie is van dat alles wanneer het mijn gehemelte streelt. Dus: knuffelbeerspiritualiteit? Moet ik mijn eten chemisch ontleden voor ik aan een maaltijd begin, en er een chemisch-wetenschappelijk of biologisch-wetenschappelijke ontleding van maken? Doe maar, als je dat nodig vind. Ik kan er genoegen in vinden van te lezen hoe je het doet. Maar mag het ook anders?

Br. Bavo (Gustaaf van Dingenen)

Reageren op bovenstaande reactie kan door onderstaand formulier in te vullen en op de knop verzenden te klikken.
Indien gewenst, wordt uw reactie anoniem op de website geplaatst (als u het vakje "Graag anoniem" aankruist). We vragen wel je bekend te maken aan de TGL-redactie door het vak "Naam" in te vullen.