Eén van de verworvenheden in de huidige wetenschap is -volgens mij- het afstappen van absolute wetten en waarheden.
In het geloof zou dat ook moeten kunnen, en kon dat vroeger ook -enerzijds dogma's en anderzijds de apofatische theologie.
Bij hen, die Jezus willen volgen, zou men toch meer verdraagzaamheid verwachten. In het evangelie kwam Jezus toch ook bij iedereen: romeinen, farizeeërs, tollenaars, melaatsen, publieke vrouwen, zieken, enz... en dan zei Hij niet: "dat moet je doen" maar wel: "wat kan ik voor je doen?". De enigen die er van langs kregen waren zij die dachten dat ze de waarheid in pacht hadden.

In het artikel van Ignace D'Hert in de Standaard van 22-4, kan ik mij erg goed herkennen, alleen is de titel die de krant erboven plaatst verkeerd (weg met...).
Spreek over God in de taal van vandaag tot de mensen van vandaag, maar aanvaard ook dat anderen, vooral ouderen, een ander Godsbeeld hebben. Inculturatie ook hier.
Verfrissende beelden, nieuwe voorstellingen van God, zijn erg goed, maar blijven toch altijd beelden van een onuitsprekelijke werkelijkheid, die ons overstijgt. "De" werkelijkheid of "de" volledige waarheid zijn ze nooit.
Als we samen blijven zoeken, in respect voor mekaar, zullen we als kerk verder komen, dan met mekaar te verketteren.
Als men Rome -terecht- verwijt dat ze doctrinair zijn, mag men met zijn kritiek niet even doctrinair uit de hoek komen.
Als ik in onze bijbelgroep elf verschillende interpretaties van een tekst hoor van de elf aanwezigen, dan is dat een rijkdom en een geschenk. Misschien zijn die soms tegenstrijdige visies samen meer "de waarheid" dan mijn persoonlijke mening.
Laat ons samen op weg gaan, elk in zijn eigen ritme, en daarbij zeker niemand uitstoten of achterlaten.

Groeten,

Tony