Vooreerst alle waardering voor de pogingen van de geïnterviewde om het geloof ook in de huidige tijd verstaanbaar en aanspreekbaar te maken. Toch komt volgens mijn bescheiden mening de verticale dimensie van het geloof te weinig aan bod. Volgens mij is geloof verbondenheid met God (Christus) en met de medemensen. De verticale en de horizontale dimensie zijn niet te scheiden. In geloof ga ik (gaat de gelovige gemeenschap) een relatie aan met God, daardoor wordt de relatie met de anderen ook sterker; anderzijds kan verbondenheid met mensen ook leiden tot verbondenheid met God, hoewel dit niet noodzakelijk zo is. Geloof is altijd ergens een sprong, een overgave in vertrouwen. Als geloof niet meer is dan caritatieve medemenselijkheid, (hoe uiterst belangrijk die ook is), dan zie ik ook niet goed de zin ervan in, dan is ze ergens een overbodige omweg. Jezus was hét voorbeeld van caritas, maar wel vanuit zijn diepe verbondenheid met zijn Vader; daarom trok hij zich soms ook terug om te bidden. Als we het Rijk Gods enkel op deze wereld willen realiseren, kunnen we in krampachtigheid vervallen, en kunnen er totalitaire regimes ontstaan. We kunnen God ook loven en danken om Hemzelf. Vandaar dat het ook belangrijk is trouw te blijven aan de zondagse eucharistie en niet alleen te gaan als men in de stemming is, anders ligt teveel de nadruk op onszelf en het is juist de bedoeling dat we onszelf wat kunnen loslaten, en plaats maken voor wat Hij ons te zeggen heeft.