Is er dan voor het streven naar caritatieve medemenselijkheid zonder verticale godsdimensie geen geloof nodig?
Ik zou denken van wel. Want als dit streven naar waarden ons niet ingegeven is door moeder natuur, waar komt het dan vandaan? Toch omdat mensen in de zin van die waarden geloven?
Dat is dan wel geen godsgeloof in de strict christelijke zin van het woord maar het is wel een vorm van geloof. Omdat de in waarden gelovende mens een sprong waagt tegen de biologische natuurwet in. Want niemand kan hem tot dusver wetenschappelijk bewijzen dat die waarden zin of nut hebben. Dus blijft ook zijn streven een vorm van geloof, dan wel misschien een geloof in "iets", eerder dan een vertrouwen op "iemand".