De laatste passages van het bovenvermelde artikel zijn voor mij niet zo duidelijk, maar dat is ook niet zo belangrijk.
Ik vermoed dat de auteur zich in zijn "enthousiasme" (bij het vinden van een forum waarin hij zijn vragen kan naar voren brengen) wat vergaloppeerd heeft.
De ongeduldige toon van het hele artikel is voor mij een voorbeeld van hoe sterk men tegenwoordig nog betrokken is bij een "kerk".
Er wordt onbewust nog veel van een "kerk" verwacht.
Het uitblijven van een communicatie (over het niet triviale in ons leven) die aansluit bij ons dagelijks leven, veroorzaakt bij velen een gefrustreerd gevoel. En dat is voor mij de -voor mij herkenbare- tragedie die uit het geciteerde artikel spreekt.
Aan de andere kant mag de communicatie ook niet verloren gaan in een te gebagatelliseerde vorm, want dan blijft ze niet in je vlees vasthaken.
Voor mij (maar ik ben dan ook nog tamelijk christelijk gevormd), zijn de parabels van Jezus mooie voorbeelden van zulke evenwichtsoefeningen.

We hebben zelf drie opgroeiende kinderen (van 16, 14 en 13 jaar), die wel tot een zekere leeftijd (tot het vormsel) in een christelijke omgeving zijn opgegroeid en nog naar een christelijk college gaan.
Maar ze hebben geen boodschap meer aan wat hun in een mis, godsdienstles of discussie wordt geboden. En ik kan hen alleen maar gelijk geven.
Ik zie bij hen soms de latente onvrede aan het licht komen met de "behoeftenvervullingsmachine" die onze economie draaiende houdt. (Bijvoorbeeld als we een meerdaagse trektocht maken door de Pyreneën)
Ook ik slaag er niet in om bij mezelf -laat staan bij onze kinderen- deze onvrede levend te houden en er een passende levenswijze aan te koppelen.

Hoe kan ik daar dichter bij komen?
Niet door de zekerheden uit de kerkelijke traditie, noch door gebeurtenissen in ons leven te willen duiden.
Ik vermoed dat het uitwisselen van beklijvende vragen (meer in daad dan in woord) het meest aangewezen is, maar ik vind geen voorbeelden van deze tijd.

Dat zijn mijn vragen, die toch ergens aan de orde moeten kunnen komen, zonder dat een "kerk" zich weer geroepen voelt om niet-doorleefde antwoorden "aan te bieden".
Ik wil niet een consumerend lid zijn van een "kerk", maar eerder een lid, die samen met anderen zulke vragen wil mee-dragen.