Elkaar met liefde omringen

27/6/2000
Peter Van Breusegem
[email protected]

De laatste paragraaf van Jan Fleurbaey (reactie 3-4: "We zijn maar mensen!") treft me.
Ik heb twee jaar geleden mijn vader, na 2 jaar aftakeling weten sterven, na een week hospitaal.
Hij verlangde zo naar huis, maar omdat zijn vrouw zelf niet goed was, kon het niet. De spuit maakte hem elke dag minder bewust tot het einde. Maar dat we zijn verlangen naar thuis, naar zijn vrouw niet hebben ingewilligd, maakt me nog intriest.
Veertien dagen daarna kreeg moeder een hersenbloeding of was het een depressie? Ze kwam er door. Toen kwam de dokter en ze zei: "Ik ga naar onze Pol (haar man)." Ze heeft die vraag niet meer herhaald. Haar toestand verslechtte: ze kon niet meer gaan of staan, moeilijk eten. Af en toe zei ze nog een bewust woordje. Was ze gelukkig? Soms leek het wel. Vroeger had ze jaren alle dagen pijn geleden (een gebroken knie), nu had ze geen pijn meer. Ik zei tegen de verpleegsters: Ze mag absoluut geen pijn meer hebben, want dat had ze vroeger gezegd: Ik wil geen pijn meer. Ze wilde nog leven voor mij, haar zoon. Bezoekers kwamen: soms te meewarig: 'Hoe triestig'. Ook familie kwam.
Dan is er enkel grote liefde nodig, moet men zijn eigen leven opzij kunnen zetten: vakanties, ambities,... soms moeilijk; de vraag is of dat nog kan. Toch heb ik met al die last, me gelukkig gevoeld. De laatste 5 à 6 weken leefde ons ma nog enkel van 2 flesjes cola per dag. Ze kon geen voedsel meer ophouden. Op een morgen fluisterde ze nog, met al de energie die ze nog had: 'Merci'. Ze kreeg open wonden.
Die avond kreeg ze het moeilijk om te ademen. Ik gaf haar enkele kalmeer druppeltjes. Ik zei haar dat ze het toch zo goed had gedaan. Ik heb een weesgegroetje gepreveld. Ze werd rustig en stierf (2 jaar na ons vader). Ik wil niet veel woorden besteden aan euthanasie: Elkaar met liefde omringen en het beste geven aan de persoon en niet het beste of het gemakkelijkste voor onszelf kiezen.